Temptations for the Weak – 15 Jaar - Een knallend verjaardagsfeest van gelijkgezinden
Een verjaardag vieren kan met een gezellig etentje onder vrienden, maar Temptations for the Weak koos voor stevige riffs en een flinke dosis decibels. Voor hun vijftienjarig bestaan verzamelde de band gelijkgezinden in CC Zwaneberg in Heist-op-den-Berg, met BARK en Hope Erodes als medeplichtigen.
Sinds hun eerste releases heeft het gezelschap een hele weg afgelegd, met het dit jaar verschenen ‘The Venom Inside’ als recent hoogtepunt. Een meesterwerk wat ons betreft, al bewijst de band vooral op het podium uit welk hout ze gesneden zijn.
CC Zwaneberg vormde dan ook het ideale decor om die vijftien jaar samen met hun publiek te vieren.
Hope Erodes (****) legt de lat meteen hoog. "Hope Erodes trok je mee op deze wilde rollercoaster. De soli overtuigden, verschroeiend snel en technisch vernuft. Deze band wist verdomd goed waarmee ze bezig zijn. Wat een tsunami", schreven we over hun optreden op Devils Rock For An Angel in 2024.
In CC Zwaneberg is dat niet anders. Frontman Koen Van Der Aa springt al bij de eerste noot van het podium en gaat als een wildeman tekeer. Hij schreeuwt zijn longen schor en zoekt meermaals het publiek van dichtbij op, geruggensteund door muzikanten die vlijmscherpe riffs met een dreigende ondertoon afvuren.
Het bijzondere aan Hope Erodes is de combinatie van die grauwe klankwereld met een flinke dosis humor en zelfrelativering. Muzikaal zoekt de band de donkere kanten van het bestaan op, terwijl er tussen de nummers ruimte blijft voor een kwinkslag. Precies die combinatie schept verbondenheid en maakt van deze furieuze metalcore een aanstekelijk feest. De grimmigheid van de muziek staat het plezier op en voor het podium nergens in de weg.
Een betere opener konden we ons nauwelijks wensen.
Je hebt zo van die bands die nooit ontgoochelen. BARK (****) is er daar één van. We zagen de Antwerpenaren onlangs nog op Zingem Beeft en staan nu voor de veertiende keer voor hun podium. Je zou denken dat er stilaan gewenning optreedt, maar zodra deze muzikanten losbarsten, laten we ons opnieuw gewillig meeslepen. Van routine is bij BARK dan ook geen sprake: daarvoor blijven de inzet en het spelplezier te groot. Opzwepende riffs en dwingend drumwerk zetten de zaal in beweging, terwijl Ron Bruynseels met zijn imposante brul het publiek verder aanspoort. Al snel ontstaat een stevige moshpit. Die respons werkt als brandstof voor de band: zodra de muzikanten voelen dat ze de zaal mee hebben, schakelen ze nog een paar versnellingen hoger.
Het is dat samenspel tussen podium en publiek dat hun optredens telkens zo aanstekelijk maakt. We kennen de slagkracht van BARK ondertussen, maar de gretigheid waarmee ze zich ook nu weer in hun set vastbijten, blijft indruk maken.
Veertien ontmoetingen later staat deze band nog steeds garant voor een stevig feest.
Ook voor Temptations for the Weak (*****) liggen de verwachtingen hoog. Sinds onze eerste kennismaking op het inmiddels verdwenen Frietrock in 2018 zijn we de band op de voet blijven volgen. Het potentieel dat we toen hoorden, hebben de heren ondertussen ruimschoots waargemaakt.
Maar na twee zulke sterke voorgangers nog een stap verder gaan op je eigen verjaardagsfeest is allerminst een vanzelfsprekende opdracht.
Vanaf de eerste knaller maakt de band duidelijk die uitdaging met plezier aan te gaan. Op het podium spatten de vonken er meteen af en ook in de zaal komt de beweging snel op gang. De eerste moshpits laten niet lang op zich wachten. Jadran Beauprez blijft met zijn imposante verschijning en uitzonderlijke stembereik een onweerstaanbare blikvanger, maar deze keer valt ons vooral de vocale wisselwerking met gitarist Djoni Tregub op. Zijn zangpartijen komen voor ons nadrukkelijker naar voren en geven het robuuste geheel extra kleur. Samen zetten beide stemmen de songs nog meer kracht bij. Die onderlinge samenhang tekent eigenlijk het hele optreden.
Hier staat een band waarvan de muzikanten elkaar door en door aanvoelen en met dezelfde gedrevenheid vooruit willen. Na vijftien jaar is Temptations for the Weak uitgegroeid tot een vaste waarde, zonder in te boeten aan slagkracht. Dat bleek al uit ‘The Venom Inside’ en hun overtuigende passage op MEnTAL Fest eerder dit jaar.
Op hun eigen verjaardagsfeest zetten ze die vaststelling nog maar eens in de verf.
Met drie bands die elk hun eigen stempel op de avond drukten, werd dit jubileum meer dan een feest voor de jarigen alleen. Hope Erodes verenigde dreiging met zelfrelativering, BARK wakkerde het enthousiasme verder aan en Temptations for the Weak bekroonde de avond met een bevlogen optreden. Vijftien jaar op de teller, en nog steeds alle reden om vooruit te kijken.
Organisatie: CC Zwaneberg, Heist-op-den-Berg + Temptations for the Weak
Buffalo Tom – 40Y backcatalogue, nog niet uitgedoofd!
Met regelmaat van de klok komen we nog eens Buffalo Tom tegen voor een optreden . Zij vinden elkaar terug en wij vinden hen terug. Een band, die ons evenredig genegen is van een warm hart toedragen. Goed anderhalf uur lang werden we meegesleept, -gezogen in hun backcatalogue van 40 jaar in een rits heerlijk genietbare, warme, stevige, stemmige indierocknummers.
Meteen zat de sfeer erin en zat het trio in een uitverkocht Depart op dezelfde golflengte met z’n publiek. De band werd op handen gedragen door de melodieuze emotievolle rocker, “Summer’s gone”, die de zomer uitwuifde. Het tempo hielden ze strak met een “Treehouse” en trokken hun sound breder open met “Mineral” , een van de sterkhouders van het doorbraakalbum ‘Let me come over’ uit 92.
Het trio grasduinde maar al te graag in hun succesvolle 90s periode met albums ‘Let me come over’, ‘Big red letter day’, ‘Sleepy eyed’ en ‘Smitten’; ze deelden af en toe een sneert uit naar hun eerste twee. Eind de jaren 90 stopte het trio om dan in 2007 elkaar terug te vinden; er verscheen af en toe dan eens een album. ‘Jump rope’ uit 2024 is het laatste album. Muzikale noemer van het trio Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis, al dag en dauw op elkaar ingespeeld, is broeierige, meeslepende, intens gevoelige gitaarrock met wat weerhaken, leuk, speels, genietbaar, die ons een gevoel van welbehagen bezorgt. Gitaar, bas, drums, meer moet het soms niet zijn om je als liefhebber te raken. De drie slaagden er spontaan, losweg met verve in. Geen opsmuk, gewoon inpluggen, spelen en warm, gerespecteerd hun publiek omarmen.
Melodieus rockend materiaal en een factor herkenbaarheid, die de dansspieren prikkelde, de luchtgitaar bovenhalen en het refrein meezingen- neuriën. Met de vuist omhoog .
Ook bij Buffalo Tom is de doorsnee een plus vijftiger, die elkaar verbindt met hun nostalgische sound. Bill heeft nog niks ingeboet in z’n emotievolle, indringende zangpartijen en aan vitaliteit op het podium. Af en toe wordt de zang eens overgelaten aan Chris, die een meer directere sound laat horen. Tot slot intrigeren en zwepen de drums van Tom het geheel op. Het klinkt allemaal afwisselend, levendig, opbouwend, dromerig. Oud en nieuwer materiaal horen we, met ademruimte voor de instrumentatie.
Hun grungeroots hebben ze niet verloochend met oude kleppers “The bus”, “Velvet roof” en “Sunflower suit”(eentje die we nauw aan het hart dragen en die nu na lange jaren werd opgestoft !).
Een hommage aan Grant Hart van Husker Dü hoorden we met het sfeervol opbouwende “2541”.
In de set een mooie afwisseling van “Rachael”, “Kitchen door”, “Sodajerk”, “Larry” , ”I’m allowed”, “Taillights fade” (in deze hoor je waar bands als indiehelden Big Thief de mosterd haalden) met een “All be gone”, “You’ll never catch him”, “Dry land” en “New girl singing”.
Ok, een “birdbrain” mocht nog toegevoegd worden, maar anders niks dan lof over deze band die speels, spontaan, doordacht rockend kon bekoren. Onze vriend Peter keek tevreden op het trio en ons neer, en knikte ‘in heaven’ dat het supergoed was. Ook zijn vlammetje bloosde van de overheerlijke set van de zestigers. Nee, Buffalo Tom is nog uitgedoofd …
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Soulcrusher 2026, Doornroosje, Nijmegen op 09 en 10 oktober 2026 – Pics
Op 9 en 10 oktober vond in Doornroosje, Nijmegen de 9e editie plaats van Soulcrusher, een groot evenement voor sludge, black en post-metal.
Meteen bij de opening van de eerste dag op het kleine podium lieten Mourir uit Toulouse de strakheid van de sound gelden. Het Franse kwartet, dat hun nieuwe album ‘Nous, le venin’ kwam promoten, wist de spanning vast te houden. Daarna kwam Dystopia hun unieke mix van sludge en koperblazers tot zijn recht komen in een gedempt sfeerlicht van enkele gloeilampen.
Later in de middag lieten de IJslanders van Misþyrming hun black metal los, maar het was de hardcore-aanval van de Denen van Eyes die het kleine podium pas echt in vuur en vlam zette. Onder leiding van zanger Victor Kaas (tevens frontman van LLNN) leverde de band een krachtig en chaotisch optreden af, dat meteen tot de hoogtepunten van het weekend behoorde.
Op het grote podium was vervolgens de doom van Warning te horen, met nummers van hun album ‘Rituals of Shame’, waarbij het publiek zelfs even tot rust kan komen in een soort trance. Tot slot werden we overspoeld door de heftigheid van Nails.
De tweede dag bereikte zijn hoogtepunt met het langverwachte optreden van Dimscûa. De post-metalband uit Berkshire speelde er haar allereerste concert buiten het Verenigd Koninkrijk. Voor een uitverkochte zaal die reikhalzend naar hun set had uitgekeken, stak de band haar ontroering niet onder stoelen of banken bij het warme onthaal. Een oprechte, indrukwekkende set dus.
Verder was er de verrijking door de geluidsexperimenten van het Zwitserse trio Beurre, kregen we een overtuigend Crouch en was er de death metal van Living Gate.
Hoewel de data voor de editie van 2027 nog niet bekend zijn gemaakt, bevestigt Soulcrusher nogmaals z’n plaats binnen het kenmerkende genre …
Full line-up
Vrijdag 09/10: - Mourir- Dystopia – Bianca - Rotten Sound – Patristic – Misþyrming – Eyes – Warning – Bloed – Nails - Deafkids
Zaterdag 10/10; - Defacement – Anciients – Beurre - King Woman – Dimscûa – Sylvaine - Wrong Man – Ultha – Crouch – Gaerea - Living Gate – Conan - Young Widows
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10360-soulcrusher-2026
Organisatie: Soulcrusher (Doornroosje, Nijmegen)
Humanity’s Last Breath, Vildhjarta, Enterprise Earth, Karmanjakah, Kavka Zappa, Antwerpen op 15 oktober 2026 – Pics
Humanity's Last Breath has spent the past decade building one of the most crushing discographies in modern metal. Their fifth album, ‘Ashen’, marks the next step in that evolution: Raw, collaborative, and more violent than ever. This is deathcore on the best.
Meanwhile, they're already deep into writing new material. Their latest single, “Anthracite”, continues to carve their path at the forefront of extreme metal with a trail of sold-out European headline shows behind them.
+ on tour w/support acts - see below
Neem gerust een kijkje naar de pics
Humanity's Last Breath
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10378-humanity-s-last-breath-15-10-2026
Vildhjarta
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10379-vildhjarta-15-10-2026
Enterprise Earth
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10380-enterprise-earth-15-10-2026
Karmanjakah
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10381-karmanjakah-15-10-2026
Organisatie: Kavka, Antwerpen
Maquina - Dansen in de rockkroeg, pogoën in de dansclub
We starten met een valse noot. Bothlane is een Belgische elektroprutser die een irritante mix verspreidt van botsauto-techno, chaotische drums en een enerverend geluid dat doet denken aan een hopeloos kapotte dieselmotor. Bothlane wil zijn publiek in een dansmodus brengen maar mist volledig zijn doel, de meesten geraken eerder in een nakende hartstilstand-modus. Als bij wonder vallen hier geen slachtoffers.
Is MAQUINA een rockband die de dansvloer doet ontploffen of is het een dance-act die rockt als de beesten?
Beiden, verdomme, neem dat van ons aan, want dit Portugese trio is gewoon geweldig, ultra aanstekelijk en bijzonder prikkelend. Een soort uiterst opwindende body-electronic muziek met immer stuwende gitaren.
Die kerels weten in geen tijd van Le Grand Mix een kolkende dansclub te maken, dit met hun unieke en bewogen mix van stomende industrial-techno, ontspoorde kraut-rock en immer bruisende rave-rock. En wat het allemaal nog indrukwekkender maakt, ze verschuilen zich niet achter allerlei elektronische panelen maar halen hun explosieve sound gewoon uit de klassieke bas-gitaar-drums opstelling.
Met daarbovenop uiteraard een shitload aan effectenpedalen, dat kan ook niet anders. Mitrailleur-riffs meten zich met pompende beats en overstuurde vocals, het resultaat is uiterst energiek en immer opzwepend. Geen mens die kan blijven stil staan bij pulserende tracks als “Pressure/Pleasure”, “Body Control” en “kontakte”, stuk voor stuk songs die zichzelf steevast naar een kokende climax stuwen en zo Le Grand Mix gedurig in vuur en vlam zetten.
Een explosief feestje. Dit is van het meest opwindende dat we dit jaar mochten meemaken.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
The Lemonheads - Een Dinosaur in een gevoelig melodieus houthakkershemdje
The Lemonheads en Bat Eyes
Leuk om Evan Dando met z’n alterego The Lemonheads in een traditionele opstelling terug aan het werk te zien. Met z’n drieën zorgden ze ervoor dat indiepopgrunge niet godvergeten nostalgisch is, maar z’n plaatsje verdient en nog steeds een voedingsboden mag zijn.
De vijftiger plus kon hier z’n hart ophalen in muzikale fijnproevertjes van melancholisch sprankelende rockbubbels. Een Dinosaur Jr in een gevoelig melodieus houthakkershemdje …
Vorig jaar kwam hij met z’n Lemonheads met een nieuwe plaat, ‘Love chant’, eentje met de hulp van vrienden van het eerste uur als J Mascis van Dinosaur, Juliana Hatfield en Tom Morgan. Eentje die de gevallen indiepopheld van weleer deed herrijzen na ruim 15 jaar. Trouwens, in 2005 kwamen ze ook al eens bij elkaar, een kleine tien jaar na hun laatste successen, tussen 92 en 97, met de H. Drievuldigheid ‘It’s a shame about Ray’, ‘Come on feel The Lemonheads’ en ‘Car button cloth’, waar nu ook rijkelijk uit geput werd in de wel 25 nummers die we in een klein anderhalf uur afgevuurd kregen.
De songs volgden elkaar in sneltempo op, rammelend emotievol zonder de melodie echt uit het oog te verliezen. We kregen een mooie afwisseling tussen het recentste album en de drie smaakmakers van toen, aangevuld met een rits boeiende covers die Dando solo overeind hielden de laatste jaren…
Jawel, onze Evan heeft al verschillende kattenlevens achter de rug, een vallen en opstaan door een heroïneverslaving, die wel drie decennia z’n leven bepaalde.
De optredens waren doorheen die jaren erg wisselend. Klap op de vuurpijl was wel op de Lokerse Feesten in 2007 toen Dando een totaal verwarde, chaotische indruk naliet dito set speelde en dus eventjes niet tot deze wereld behoorde. Maar het een paar dag later goedmaakte in de B52 in Eernegem.
Hij is 59 intussen, heeft zich kunnen herpakken en leidt nu een normaler leven meer dan ooit; zijn zang klinkt misschien onvaster, lager, doorleefder, wat brabbelend met een praatzang , maar so what het past binnen het plaatje van de indiegrunge in z’n geheel.
En met deze nieuwe ‘Love chant’ vindt The Lemonheads terug aansluiting met hun succes jaren. Hitgevoeligheid is er in mindere mate, maar het klinkt in evenwicht tussen puntige, vaardige songs en grommende, rommelende nummers die een punky, grunge tint hebben, met een blijvende emo-pakkende impact.
Een heerlijk genietbare set van zwierige, innemende pop vol weerhaken . “The great big no” en “My drug bunny” brachten ons meteen in dat unieke sfeertje van weleer, nieuwtjes “Roky”, “58 second song”, “Togetherness is all I’m after” en “In the margin” vinden moeiteloos de aansluiting. Toegegeven, er is minder radiopotentieel, maar het klinkt overtuigend genoeg. Korte songs, die af en toe wat ademruimte toelaten in die basisinstrumentatie van gitaar-bas-drums.
We krijgen herkenbaar materiaal als “Hospital”, “Confetti”, “Down about it”, “Big gay heart” en minder gekend, evenzeer prikkelend, als “Fear of living, “Tenderfoot” en “Rudderless”.
Dando is bij de leest en bedankt regelmatig zijn publiek op het warme onthaal.
Hij neemt ook even tijd een licht te werpen op z’n coverplaten , met materiaal van o.m. John Prine/Gram Parsons/Townes Van Zandt of Richard Thompson. Sober elegant, in een ‘bard’stijl (een knipoog naar Billy Bragg of Michelle Shocked is niet veraf) of met een rootsamericana touch.
We misten hier twee unieke covers van vroeger, “Luka” en “Mrs robinson” , die The Lemonheads mee groot hebben gemaakt …
Z’n vocals werden er maar beter op, naarmate de set vorderde. Tot slot loodsten de drie ons verder doorheen het vroegere oeuvre met opwindende smaakmakers “It’s a shame about Ray” en “If I could talk I’d tell you”. Op a capella wijze en met claps op de borst wuift Dando ons definitief uit .
Mooi om The Lemonheads op deze wijze terug te zien . Oud en nieuw waren met elkaar verbonden en verweven. Er was beduidend minder hitgevoeligheid te horen , maar het materiaal werd eigentijds verpakt in dezelfde pakkende intensiteit , dynamiek en rammelende sterkte!
Bat Eyes , een kwartet uit het Gentse, zit muzikaal in hetzelfde laadje met catchy melodieus weemoedige, weerbarstige indiepop, gedragen door een sterke samenzang , die Lemonheads met Teenage Fanclub verbindt.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Come As You Are Festival 2026 - Een dag vol gitaren, punk en muzikale nostalgie
Come As You Are Festival 2026
Effenaar
Eindhoven
2026-10-03
Kristof Acke
De Effenaar in Eindhoven stond in het teken van Come As You Are, een indoorfestival dat twee zalen vulde met een bonte mix van indierock, punk, garagerock en alternatieve rock. Met een programmatie die zowel opkomend talent als gevestigde namen en muzikale nostalgie samenbracht, was er voor de liefhebber van het stevigere gitaarwerk meer dan genoeg te beleven.
De Grote Zaal boven en de kleinere zaal beneden vormden het decor voor een muzikale marathon waarbij de organisatie de vaart er stevig inhield. Zodra een concert in de ene zaal afgelopen was, begon het volgende in de andere. Naarmate de avond vorderde, overlapten de optredens zelfs een beetje. Dat zorgde voor een aangenaam hoog tempo, maar maakte het ook onmogelijk om alle bands volledig aan het werk te zien. Keuzes maken hoorde er dus bij, al was het soms met enige tegenzin.
De eer om het hoofdpodium te openen, was weggelegd voor The Wild Blue, een lokale band die met catchy indierock het festival op gang mocht trappen. Onder de rook van Eindhoven, maar met de zee nooit helemaal uit het muzikale landschap verdwenen, put het gezelschap inspiratie uit de indie, grunge en punk van de jaren negentig en nul. De band laveert daarbij tussen gierende gitaren en melodieën die uitnodigen tot uitbundig meezingen.
De openingsminuten verliepen hier en daar nog wat onwennig, alsof het grote podium even moest wennen aan zijn nieuwe bewoners.
Misschien had The Wild Blue meer baat gehad bij de intimiteit van de kleinere zaal, waar de band dichter bij het publiek had kunnen staan. Tegelijkertijd was het mooi om te zien hoe de muzikanten zichtbaar genoten van de kans om op zo'n groot podium voor een eigen publiek te spelen. Die oprechte goesting vormde alvast een prima vertrekpunt voor de rest van de dag.
In de benedenzaal was het vervolgens de beurt aan Jackie & The Facts, en daar ging het er meteen een stuk onstuimiger aan toe. De band stormde vol energie het podium op en trok het publiek zonder veel omwegen mee in een wervelwind van catchy, female fronted punk. Denk aan de compromisloze attitude van Amyl and the Sniffers, met hier en daar een knipoog naar de speelsheid van Wet Leg. Geïnspireerd door onder meer Bad Nerves en No Doubt combineert het gezelschap gruizige riffs met onweerstaanbare hooks en teksten die recht uit het hart komen.
Frontvrouw Jackie nam daarbij geen blad voor de mond en wist met haar présence de kleine zaal moeiteloos naar haar hand te zetten.
Waar The Wild Blue nog wat moest zoeken naar zijn draai op het grote podium, voelde Jackie & The Facts zich duidelijk helemaal thuis in de chaos. Een overtuigende kennismaking met een band die weet hoe je een zaal in beweging krijgt.
Vervolgens was het de beurt aan onze nationale trots SONS, die opnieuw van jetje gaf. Met hun hoekige riffs, vlijmscherpe sound en no-nonsensehouding maakten ze al vroeg op de dag duidelijk dat een feestje niet hoeft te wachten tot de avonduren. De rauwe garagerock van het viertal krijgt een moderne injectie en wordt live omgezet in een ongeremde energiestoot.
SONS speelde niet zomaar een reeks nummers, maar daagde de zaal voortdurend uit om mee te gaan in hun muzikale storm. De intensiteit zat meteen goed en de band liet weinig ruimte voor stilstand. Het publiek kreeg nauwelijks de kans om op adem te komen, al was dat misschien ook precies de bedoeling. Wie SONS al vaker aan het werk zag, weet dat de groep zelden op halve kracht speelt. Ook in Eindhoven werd die reputatie netjes bevestigd.
Met FIEP verschoof de sfeer naar meer dromerige indierock, al bleef de energie nadrukkelijk aanwezig. De Nederlandse band lijkt intussen over een stevige fanbasis te beschikken, want de songs werden duidelijk herkend en gesmaakt door het publiek. Pakkende hooks, scherpe melodieën en teksten over onrust, overpeinzingen en de dromen die daaronder schuilgaan, vormen de bouwstenen van hun eigenzinnige geluid. FIEP weet daarbij een fijne balans te vinden tussen speelsheid en weerbarstigheid, waardoor de muziek zowel toegankelijk als prikkelend blijft.
De optredens op festivals als Dauwpop, Paaspop en Zwarte Cross hebben de band duidelijk de nodige podiumervaring opgeleverd. In De Effenaar voelde FIEP zich dan ook helemaal op zijn plaats.
Voor wie houdt van Wet Leg, Porridge Radio of English Teacher was dit een bijzonder aangename passage, met genoeg melodieën om nog een tijdje in het hoofd te blijven hangen.
Een van de meest sfeervolle momenten van de dag kwam er met JOHAN, dat het klassieke album ‘Pergola’ integraal bracht. De plaat uit 2001 neemt een bijzondere plaats in binnen de Nederlandse popgeschiedenis en bevestigde destijds de kwaliteiten die de band met zijn debuut uit 1996 al had laten horen.
In Eindhoven kregen de twaalf nummers de ruimte om opnieuw tot leven te komen, zonder dat de oorspronkelijke sfeer verloren ging. Het werd een concert om rustig in onder te dompelen, waarbij de melodieën en de herkenbaarheid van het album voor een bijzondere verbondenheid tussen band en publiek zorgden.
Geen haastige greep uit een omvangrijk repertoire, maar een volledige plaat die van begin tot einde mocht spreken. In een festivalprogramma waarin de ene energiestoot de andere opvolgde, bood JOHAN een welkome adempauze. Het aanwezige publiek kon dat duidelijk smaken en liet zich graag meevoeren door de tijdloze songs van ‘Pergola’.
Daarna werd de punkmotor opnieuw aangezwengeld door BARBEE, een relatief jonge band die in 2024 onder de rook van Zwolle ontstond als het geesteskind van Dion Legebeke. Ook hier stond een frontvrouw centraal en was er geen gebrek aan stevige gitaren, grote présence en onversneden energie. BARBEE brengt de grunge van Nirvana samen met de ongetemde geest van Amyl & The Sniffers en de donkere flair van Starcrawler.
Het resultaat is een rauwe mix van grunge, punk en boogie die vooral live goed tot zijn recht komt. De band liet weinig aan de verbeelding over en koos resoluut voor een stevige aanpak. De vrouwelijke frontvrouwelijke punkgolf die door Come As You Are trok, bleek daarmee nog lang niet uitgeraasd.
BARBEE voegde er een eigen dosis gruis en bravoure aan toe en liet zien dat er ook bij de jongere lichting genoeg bands klaarstaan om het genre levendig te houden.
Met Republica belandden we vervolgens in een heel ander tijdperk. Eind jaren negentig scoorde de band wereldwijd met zijn mix van technopop, punkrock en elektronica, gedragen door de vurige frontvrouw Saffron. Met nummers als “Ready To Go” en “Drop Dead Gorgeous” drukte de groep zijn stempel op de alternatieve popcultuur van die periode. De eerste single duikt nog geregeld op in reclames, series en sportuitzendingen, terwijl “Drop Dead Gorgeous” ook een plaats kreeg op de soundtrack van ‘Scream’. Republica tekende destijds bij het Amerikaanse label Deconstruction en verkocht wereldwijd miljoenen albums. De terugkeer naar het podium was voor Saffron zichtbaar een bijzonder moment. Ze toonde zich oprecht dankbaar dat ze na al die jaren nog steeds voor publiek mocht spelen. Toch bleef het muzikale totaalplaatje wat dubbel aanvoelen: de indruk ontstond dat de backingtracks een aanzienlijk deel van het geluid voor hun rekening namen, waardoor het live-element minder overtuigend overkwam. De zaal was bovendien niet afgeladen vol. Mogelijk hadden heel wat festivalgangers op dat moment een pauze ingelast om iets te eten.
De nostalgie was er zeker, maar de uitvoering wist niet helemaal dezelfde vonk over te brengen als de herinnering aan de hits.
Wie na Republica opnieuw nood had aan een flinke portie rauwe gitaren, kon terecht bij Wax Jaw in de kleine zaal. Het gezelschap uit Philadelphia bracht een energieke set met snelle punknummers, geladen teksten en een geluid waarin ruwe riffs en de dansbaarheid van new wave elkaar vinden. Het was gezellig druk en de band overtuigde met veel overgave. Wax Jaw maakt muziek die niet alleen uitnodigt om los te gaan op de dansvloer, maar ook ruimte laat voor persoonlijke verhalen.
Op het debuutalbum ‘It Takes Guts!’ snijdt de groep thema's aan als verslaving, seksuele bevrijding en zelfrespect. Die combinatie van kwetsbaarheid en muzikale onstuimigheid geeft de nummers extra gewicht. Het publiek kreeg dan ook meer dan een eenvoudige punkuitbarsting voorgeschoteld: achter de snelheid en de stevige gitaren schuilt een band die iets te vertellen heeft.
Wax Jaw bewees dat de kleine zaal ook later op de dag een uitstekende plek bleef om nieuwe namen te ontdekken.
Voor The Afghan Whigs werd het vervolgens een bijzonder weerzien. Ik volgde de Amerikaanse band tijdens de Europese concertreeks en in Eindhoven stond show nummer vijf op de teller, meteen ook het tweede optreden in een festivalsetting na Cactusfestival. Ditmaal kreeg de groep ongeveer een uur om te overtuigen, en dat deden Greg Dulli en zijn kompanen met verve.
Als grote fan zag ik een band die in een gebalde set maar liefst zeventien nummers door de luidsprekers joeg. De aftrap met “Parked Outside” zette meteen de toon: intens, gedreven en zonder omwegen. Ook klassiekers als “Going to Town”, “Gentlemen” en “Summer’s Kiss” kregen hun plaats in een set die nauwelijks ademruimte liet, maar toch voldoende dynamiek behield.
De donkere intensiteit, de karakteristieke stem van Dulli en de combinatie van soul, rock en compromisloze gitaren maakten opnieuw duidelijk waarom The Afghan Whigs al decennialang een bijzondere positie innemen binnen de alternatieve rock.
De band viert zijn veertigste verjaardag en heeft met ‘Soft Control’ bovendien een nieuw, bijzonder sterk album onder de arm. Sinds de reünie in 2012 zijn The Afghan Whigs opnieuw nadrukkelijk aanwezig, met wereldtournees, optredens op grote festivals en de veelgeprezen albums ‘Do to the Beast’ uit 2014, ‘In Spades’ uit 2017 en ‘How Do You Burn?’ uit 2022.
In Eindhoven klonk het alsof die veertig jaar vooral een extra laag aan de muziek hebben toegevoegd. De set werd afgesloten met “Into the Floor”, waarna de band naadloos aansloot bij “Miles Is Ded”, het nummer waarmee de song een bijzondere verwantschap deelt. De smeulende woorden 'Don't forget the alcohol, ooh baby' vormden een passend slotakkoord voor alweer een bijzonder geslaagde passage.
Een uur bleek nauwelijks voldoende, maar de band haalde werkelijk alles uit de beschikbare tijd. Voor mij was het opnieuw een bevestiging dat The Afghan Whigs live nog altijd bijzonder veel indruk maken.
De afsluiter op het grote podium was voor Shame, de jonge Londense bende ongeregeld die met een mokerslag de festivaldag mocht besluiten. De band combineert rauwe teksten met een radicale sound en een flinke portie onstuimigheid. Sinds het debuutalbum ‘Songs of Praise’ heeft Shame zich ontwikkeld tot een van de meest dynamische liveacts uit Engeland, en met het recentere ‘Cutthroat’ wordt die reputatie alleen maar verder aangescherpt.
De groep omschrijft de plaat als de figuur die onuitgenodigd op je feestje verschijnt, met als veelzeggende boodschap: 'It's not about poor me, it's about fuck you.'
Die houding vertaalde zich in Eindhoven naar een set die weinig ruimte liet voor beleefdheid of muzikale compromissen. De combinatie van punk, rauwe energie en een frontman die de boel voortdurend op scherp zette, joeg het publiek nog één keer de hoogte in.
Fans van Fontaines D.C., The Murder Capital en IDLES kregen precies waarvoor ze gekomen waren: een compromisloze finale die de vermoeidheid van een lange festivaldag even deed vergeten.
Come As You Are bleek uiteindelijk een festival dat zijn naam alle eer aandeed. De programmatie bood ruimte aan jonge, hongerige bands, gevestigde Nederlandse namen, internationale punkacts en een flinke scheut nostalgie. Van de wat onwennige start van The Wild Blue tot de nietsontziende finale van Shame was er voortdurend beweging, met JOHAN als sfeervol rustpunt en The Afghan Whigs als een van de absolute hoogtepunten.
De strakke afwisseling tussen de twee zalen hield het tempo hoog, al moest je daardoor af en toe een moeilijke keuze maken en een band links laten liggen. Dat is misschien het enige echte nadeel van een festival dat zoveel interessante namen op één dag samenbrengt.
Maar als een dag vol gitaren, eigenzinnige stemmen en muzikale ontdekkingen je dwingt om keuzes te maken, dan heb je als festivalorganisator wellicht iets goed gedaan.
Eindhoven mocht terugblikken op een stevige editie van Come As You Are, eentje die nog wel even nazinderde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10345-come-as-you-are-2026?Itemid=0
Organisatie: Effenaar, Eindhoven + KINK presents
Ciska Ciska viert albumrelease van ‘Page of Cups (Reversed)’ in AMOR
De Roma (AMOR)
Het uitbrengen van een eerste album is voor elke band een bijzonder moment. Het is het resultaat van een lange zoektocht, van songs die stilaan hun definitieve vorm hebben gevonden en van een verhaal dat eindelijk met de buitenwereld gedeeld kan worden. Voor Ciska Ciska mocht dat verhaal tot twee keer toe voor een uitverkochte zaal verteld worden. Na een succesvolle passage in De Minard in Gent volgde in AMOR, pal naast De Roma in Antwerpen, de tweede show ter gelegenheid van de release van ‘Page of Cups (Reversed)’. Een honderdtal mensen verzamelde zich in deze intieme setting, klaar om de nieuwe nummers live te ontdekken.
Geen afstandelijke bedoening, maar een kleine ruimte waarin je als toeschouwer dicht bij de muziek staat en de kans krijgt om de nummers van nabij te beleven met alle nuances en emoties die daarbij horen.
Met “Lovesong” en “For Me” werd de set op gang getrokken, waarna “Sweet Sixteen” al vroeg een eerste moment opleverde dat bleef hangen. Het is een van de songs die achteraf het meest bijblijven, dankzij de manier waarop Ciska Ciska het brengt en de aandacht als vanzelf naar het podium trekt.
Er waren geen grootse gebaren nodig om indruk te maken; soms volstaat een stem die precies de juiste snaar raakt. Via “Jump Right In”, “Brother” en “City Lights” ging het optreden verder naar “Easy” en “Angel”.
Naast de nummers van de cd kregen de aanwezigen bovendien een aantal gloednieuwe nummers te horen die nog niet op het album staan en geschreven zijn voor een volgend project.
Het was daarbij vooral de stem van Ciska die telkens opnieuw wist te verrassen. Waar een stem soms mooi binnen de lijntjes blijft, durft Ciska er gerust buiten te kleuren. Wanneer ze de hoogte ingaat, lijkt er plots een extra dimensie aan de songs te worden toegevoegd. Die hoge uithalen hebben iets ontwapenends en bezorgen op de juiste momenten kippenvel. Dat zijn de momenten waarop je even vergeet dat je naar een concert kijkt en je je volledig laat meeslepen.
Na “Trust You” en “Room Left” volgde met “Utopia” nog zo'n nummer dat boven de rest uitstak, en ook “Indoctrinate Me” liet een hele sterke indruk na. Het zijn precies die songs die ervoor zorgen dat bepaalde melodieën en zanglijnen na afloop nog een tijdje in je hoofd blijven rondspoken.
Na “Indoctrinate Me” was het tijd voor de bisronde met “Coming Home”, “Sunlight” en “Biotope”. Dit laatste hoofdstuk rondde de set mooi af en hield het publiek nog even in de sfeervolle wereld van Ciska Ciska.
Twee uitverkochte shows vormen een prachtige start voor dit eerste album en de passage in AMOR voelde als een uitermate passende presentatie. De kleine zaal, de nabijheid en vooral de indrukwekkende zanglijnen van nummers als “Sweet Sixteen”, “Utopia” en “Indoctrinate Me” maakten het tot een avond om niet te vergeten.
Soms heb je simpelweg niet meer nodig om met een voldaan gevoel een concertzaal te verlaten.
2026
CD review Page of Cups (Reversed)
Single review Utopia –single-
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10359-ciska-ciska-07-10-2026?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Rock Werchter 2027 – van 1 juli t-m 4 juli 2027 - Muse komt naar Rock Werchter 2027
Hysteria ! Madness ! Bliss! Op vrijdag 2 juli zal Muse Rock Werchter 2027 headlinen. De Britten kennen de weg naar het Festivalpark. Ze waren er voor het eerst in 2000 en zijn door de jaren heen uitgegroeid tot ware publieksfavorieten. Hun krachtige liveshow en telkens weer indrukwekkende productie zullen volgende zomer opnieuw zorgen voor een onvergetelijke passage op Rock Werchter.
Rock Werchter 2027 vindt plaats van donderdag 1 tot en met zondag 4 juli in het Festivalpark in Werchter. Eerder werd al bekendgemaakt dat Tame Impala en SOMBR op zondag 4 juli op Rock Werchter staan. De ticketverkoop start op vrijdag 30 oktober om 10 uur. Registreren voor de Rock Werchter presale, goed voor eerdere toegang tot tickets, kan via rockwerchter.be. Meer namen worden later bekendgemaakt. Stay tuned!
Sinds de oprichting in 1994 groeide het Britse Muse uit tot een van de meest toonaangevende rockbands ter wereld. Matt Bellamy, Chris Wolstenholme en Dominic Howard creëerden in ruim drie decennia een heel eigen stijl, waarin stevige rock moeiteloos samengaat met elektronische invloeden, grootse live-producties en de karakteristieke stem van Bellamy. Die herkenbare sound leverde de band niet alleen een wereldwijde fanbase op, maar ook een indrukwekkende prijzenkast, met onder meer twee Grammy Awards, een American Music Award, vijf MTV Europe Music Awards en twee Brit Awards. Met tien studioalbums en meer dan 30 miljoen verkochte albums wereldwijd behoort Muse zonder twijfel tot de grootste rockacts van zijn generatie. Met het nieuwe album 'The Wow Signal', dat in juni van dit jaar verscheen, start de band een nieuw hoofdstuk en trekt Muse opnieuw de wereld rond. Tijdens hun komende passage in het Festivalpark mogen fans weer een memorabele show verwachten met indrukwekkende visuals, sterke songs en de energie die een optreden van Muse al jarenlang tot een unieke live-ervaring maakt.
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2027 plaats van donderdag 1 juli tot en met zondag 4 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Bess Zuidervaart – De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst
Een festival hoeft niet noodzakelijk groter te worden om te groeien. Soms zit vooruitgang net in het verfijnen van een eigen identiteit. FinFactor Jazz Damme is er een mooi voorbeeld van. Wat vijf jaar geleden begon als een poging om jazz ook tijdens de zomer een plek te geven in de Brugse regio, groeide uit tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer.
Toch blijft de organisatie bewust kiezen voor kwaliteit, intimiteit en muzikale ontdekking. Vooral dat kleine podia … De grote vernieuwing binnen het concept is de toevoeging van de Izzy Jazz Club Stage, een tweede en kleiner podium waar jonge Belgische jazzformaties speelkansen krijgen. Een van de vele ontdekkingen was Bess Zuidervaart. Haar virtuositeit in het sax spelen, deed de harten sneller slaan.
We schreven over haar performance: ‘De amper zestienjarige saxofoniste Bess Zuidervaart bewoog moeiteloos tussen ingetogen, groovy en weerbarstige passages, met de zelfverzekerdheid van een doorgewinterde muzikante. Ook drummer Lowie Pallemaerts sprong in het oog. Met zijn expressieve mimiek en volledige lichamelijke overgave maakte hij het subtiele en doordachte drumwerk ook visueel bijzonder boeien’.
FinFactor Jazz Damme 2026 - Waar jazz geen leeftijd kent
Dit was natuurlijk voldoende voer voor een leuke babbel.
Bess, hoe is jouw muzikale verhaal begonnen?
Muziek is er eigenlijk altijd geweest. Mijn ouders waren straatmuzikanten en als klein meisje wilde ik niets liever dan met hen meedoen. Vanaf mijn vijfde speelde ik percussie. Elke zomer trokken we met het gezin naar Frankrijk, waar we op allerlei plekken op straat muziek maakten. Zo werd muziek voor mij van jongs af aan iets heel vanzelfsprekends: iets wat je samen beleeft en deelt met anderen. Door de jaren heen kwamen er steeds meer instrumenten op mijn pad. Eerst ontdekte ik de viool, waarmee ik later ook in onze band meespeelde. Daarna volgde de gitaar en begon ik te zingen. Toen ik acht was, ontdekte ik de saxofoon. Dat instrument greep me meteen en is sindsdien mijn belangrijkste instrument gebleven. Vandaag speel ik saxofoon en zing ik, en die zomerse traditie bestaat nog altijd: elk jaar trekken we opnieuw met de familie naar Frankrijk om samen op straat muziek te maken.
Waarom koos je voor de saxofoon en hoe ben je uiteindelijk bij jazz terechtgekomen?
Ik zat als klein meisje bij mijn mama in de auto toen ik Baker Street hoorde, met die herkenbare saxofoonpartij. Ik vond dat geluid heel cool. En vanaf dat moment wilde ik zelf heel graag saxofoon leren spelen. Via de academie kwam ik later steeds meer in aanraking met jazz. Ik begon naar jazzsaxofonisten te luisteren en raakte steeds meer gefascineerd door hun manier van spelen. Vooral Paul Desmond was in die eerste jaren een heel grote inspiratiebron voor mij.
Je bent amper zestien en staat dus nog volop in het schoolleven. Is het moeilijk om je studies, vrienden en vrije tijd te combineren met repeteren en optreden?
Soms wordt het inderdaad best veel en moet ik keuzes maken. Gelukkig zit ik op de Kunsthumaniora, waardoor muziek niet iets is wat ik alleen na school probeer in te passen, maar ook echt deel uitmaakt van mijn opleiding. Dat maakt de combinatie iets gemakkelijker. Ook mijn beste vrienden zijn muzikanten. Zij begrijpen dus heel goed hoeveel tijd en energie muziek vraagt. Toch blijft het soms zoeken naar een evenwicht tussen school, repeteren, optreden, vrienden en gewoon vrije tijd hebben.
Wie waren jouw eerste grote muzikale inspiratiebronnen? Zijn er daarnaast ook hedendaagse muzikanten naar wie je bijzonder opkijkt?
Als kind keek ik enorm op naar Paul Desmond en Charlie Parker. Hun manier van spelen heeft me sterk geïnspireerd en mijn liefde voor jazz mee gevormd. Vandaag luister ik ook veel naar hedendaagse muzikanten. Melissa Aldana en Ben van Gelder zijn twee saxofonisten naar wie ik bijzonder opkijk. Ze hebben allebei een heel eigen stem op hun instrument, en net dat vind ik inspirerend.
Techniek kun je aanleren, maar iedere saxofonist probeert uiteindelijk ook een eigen klank en persoonlijkheid te ontwikkelen. Ben je daar nu al bewust mee bezig?
Ja, daar ben ik heel bewust mee bezig. Ik vind techniek natuurlijk belangrijk, maar uiteindelijk wil ik vooral een klank ontwikkelen die echt als de mijne voelt. Zelf hou ik erg van een warme, zwoele klank, wat op een altsaxofoon best een uitdaging kan zijn. Ik volg al enkele jaren les in het Mago bij Ben Sluijs. Hij helpt me om te zoeken naar die eigen klank en om stap voor stap dichter te komen bij het geluid dat ik in mijn hoofd hoor. Ik denk dat zoiets ook nooit helemaal af is. Je klank groeit mee met wie je bent en met alles wat je muzikaal ontdekt.
Jazz wordt helaas nog vaak als ouderwets of moeilijk toegankelijk beschouwd. Tegelijk merk ik dat jonge muzikanten steeds minder in muzikale hokjes denken. Waarom blijft het volgens jou toch zo moeilijk om een jong publiek voor jazz te bereiken?
Ik denk dat jongeren jazz gewoon veel minder vaak tegenkomen. Via sociale media krijgen ze voortdurend muziek te horen, maar wat daar het meest voorbijkomt, is toch vooral popmuziek. Daardoor krijgen veel jongeren nauwelijks de kans om jazz echt te ontdekken. Misschien ligt het dus niet zozeer aan de muziek zelf, maar aan hoe weinig ze ermee in contact komen. Ik denk dat daar veel kan veranderen als we jazz vaker laten horen en zien, en jongeren de kans geven om de muziek live te beleven. Soms moet er gewoon ergens een deur opengaan voordat je ontdekt wat er allemaal achter zit.
Hoe is het Bess Zuidervaart Quartet ontstaan en hoe hebben jullie elkaar muzikaal gevonden?
Lowie Pallemaerts leerde ik kennen tijdens de jazzstage in Dworp. We zaten samen in een ensemble en raakten daar aan de praat. Wannes Vingerhoets en Anton Poncin ken ik dan weer via de Kunsthumaniora van Antwerpen. Toen Kobe Gregoir mij vroeg om op te treden op Jazz Damme, leek dat het ideale moment om die verschillende muzikale lijnen samen te brengen. Ik vroeg hen alle drie om samen een kwartet te vormen. Zo is het Bess Zuidervaart Quartet eigenlijk heel natuurlijk ontstaan.
Op Jazz Damme viel vooral de sterke wisselwerking tussen jou, pianist Wannes Vingerhoets, bassist Anton Poncin en drummer Lowie Pallemaerts op. Hoe ontstaat zo’n muzikale chemie? Gebeurt dat vooral tijdens repetities of groeit die ook spontaan op het podium?
Allebei. Hun spel en muzikale stijl spraken me vanaf het begin aan, en eigenlijk voelde ik tijdens onze eerste repetitie al dat er een klik was. Het zijn muzikanten die ieder hun eigen verhaal kunnen vertellen, maar tegelijk ook heel goed naar elkaar luisteren. We geven elkaar ruimte en daardoor ontstaat er tijdens het spelen een soort muzikaal gesprek. We weten niet vooraf waar het naartoe zal gaan, maar we luisteren naar elkaar en vertellen samen een muzikaal verhaal. Dat gevoel van verbinding vind ik heel belangrijk. Als wij op het podium staan, voelen we nog een extra energie van het publiek erbij en zo worden zij ook voor een stuk deel van ons verhaal op dat moment.
Improvisatie speelt binnen jazz een belangrijke rol. Wat gaat er door je heen wanneer je aan een solo begint? Vertrek je vanuit een bepaald idee of laat je je vooral leiden door wat er op dat moment rondom jou gebeurt?
Ik laat me vooral leiden door wat er op dat moment gebeurt. Tijdens een solo probeer ik niet te veel na te denken over waar ik precies naartoe wil. Improviseren is voor mij een moment waarop ik alles even kan loslaten. Dan maak ik muziek vanuit mezelf en probeer ik zo diep mogelijk in het gevoel van dat moment te kruipen. Het mooie is, dat je niet precies weet waar je zult uitkomen. Je vertrekt ergens, luistert onderweg en laat de muziek je verder leiden.
Spelen jullie binnen het kwartet hoofdzakelijk bestaand werk, of schrijf je zelf ook al composities? Is componeren iets waarin je je later verder wilt ontwikkelen?
Momenteel schrijf ik nog geen eigen composities. Voorlopig ligt mijn focus vooral op spelen, studeren en mezelf verder ontwikkelen als muzikant. Maar componeren is absoluut iets wat ik in de toekomst wil ontdekken. Er borrelen heel wat ideeën vanbinnen.
Hoe heb je jullie optreden op de Izzy Jazz Club Stage van FinFactor Jazz Damme zelf beleefd? Kon je ondanks de concentratie op het podium ook genieten van de omgeving en de reacties van het publiek?
Zeker. Ik heb enorm genoten van het optreden en kreeg achteraf heel veel lieve reacties. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Het is bijzonder om te merken dat iets wat je samen op het podium creëert ook echt bij mensen binnenkomt. Ik heb er bovendien met Joe Sanders kunnen praten, wat voor mij een heel leuke en bijzondere ervaring was. Zulke ontmoetingen maken een festival extra waardevol: je staat er niet alleen zelf te spelen, maar komt ook in contact met muzikanten naar wie je opkijkt en van wie je veel kunt leren.
Op dat kleine podium traden nog verschillende jonge Belgische jazzmuzikanten aan. Heb je zelf andere optredens kunnen bekijken of nieuwe artiesten ontdekt? Kunnen jonge muzikanten ook veel van elkaar leren door samen op zulke festivals te spelen?
Veel van de jonge jazzmuzikanten kende ik al, onder andere via Dragon Jazz, de jazzwedstrijd waaraan ik in 2024 deelnam. Ik won er de eerste prijs in de tweede lichting, mijn leeftijdscategorie. Het was natuurlijk heel fijn om die prijs te winnen, maar minstens even waardevol vond ik de kans om andere jonge jazzmuzikanten te leren kennen. Dat soort ontmoetingen is belangrijk. Je hoort hoe leeftijdsgenoten muziek benaderen, ziet waar zij mee bezig zijn en raakt daardoor zelf weer geïnspireerd. Je leert niet alleen door les te volgen of thuis te oefenen, maar ook door naar elkaar te luisteren, samen te spelen en ideeën uit te wisselen.
Heeft het optreden op Jazz Damme ondertussen al nieuwe contacten, speelkansen of andere deuren geopend?
Jazeker, vooral dankzij Dragon Jazz kreeg ik ook de kans om samen met andere muzikanten op Jazz in ’t Park te spelen. Daarnaast mocht ik eerder ook meespelen met het Dylan Marey Kwartet in de Izzy Jazz Club. Dat was eveneens een geweldige en leerrijke ervaring.
Sociale media en streaming zijn bijna onvermijdelijk geworden, terwijl er voortdurend nieuwe muziek verschijnt. Voel je erdoor druk om steeds zichtbaar te blijven, of probeer je vooral rustig je eigen muzikale weg te volgen?
Op dit moment voel ik nog niet echt de druk om daar voortdurend mee bezig te zijn. Ik probeer vooral rustig mijn eigen muzikale weg te volgen en mezelf verder te ontwikkelen. Voor mij is het nu belangrijker om te groeien als muzikant, veel te spelen en nieuwe dingen te ontdekken dan om voortdurend zichtbaar te moeten zijn.
Droom je ervan om op termijn eigen muziek uit te brengen, digitaal of misschien ook op vinyl of cd? Of is dat voorlopig nog niet aan de orde?
Absoluut! Er borrelen heel wat ideeën in mij en dat is zeker een van mijn doelen. Voorlopig wil ik me vooral focussen op mijn studies en de muziekprojecten waar ik momenteel mee bezig ben.
Welke stap zou je de komende jaren heel graag willen zetten en welke grotere muzikale droom mag daarachter blijven sluimeren?
Ik zou heel graag jazz gaan studeren aan het conservatorium en mezelf daar verder ontwikkelen. Daarnaast hoop ik vooral dat ik in de toekomst met veel fijne muzikanten mag blijven samenspelen. Mijn grootste muzikale droom is misschien niet één bepaald podium of één concrete prestatie. Ik hoop vooral dat ik geïnspireerd kan blijven. Dat er altijd nieuwe muziek, nieuwe mensen en nieuwe ontdekkingen blijven die ervoor zorgen dat ik mijn instrument opnieuw wil vastnemen en benieuwd blijf naar wat er nog te vinden is.
Op Jazz Damme stond Philippe Catherine op zijn vierentachtigste nog met zichtbaar plezier op het podium. Als je heel ver vooruitkijkt: wat hoop je dan vooral nooit kwijt te raken als muzikante?
De verwondering die ontstaat wanneer je samen met andere muzikanten op reis gaat door de muziek. Voor mij voelt samenspelen vaak echt als onderweg zijn: je begint aan een stuk zonder precies te weten waar het je zal brengen. Onderweg kruisen verschillende muzikale paden elkaar, ontstaan er onverwachte afslagen en inspireert de ene muzikant de andere om een richting uit te gaan die je alleen nooit had gekozen. Juist daarin zit voor mij de magie. De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst. Ik hoop dat ik dat gevoel nooit verlies: die nieuwsgierigheid, die verwondering en het plezier om samen met andere muzikanten telkens opnieuw te vertrekken, zonder vooraf helemaal te weten waar de muziek ons zal brengen.
Pics homepag @Mochel Dahyot
Dat lijkt me een zeer mooi doel om na te streven, heel veel succes in alles wat je doet, we blijven het op de voet volgen uiteraard
Atmoran – Thrash moet niet alleen hard en snel zijn, het moet ook iets los maken
Met We Fight Back levert Atmoran een album af dat niet alleen bol staat van de vlijmscherpe riffs en razendsnelle drums, maar ook een opvallende emotionele lading bevat. Achter de agressie schuilt frustratie, doorzettingsvermogen en vooral een enorme passie voor het genre.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103501-we-fight-back
We legden de Nederlandse thrashers enkele vragen voor.
Jullie bestaan ondertussen al enkele jaren. Hoe is Atmoran ontstaan, en waarom werd het uiteindelijk thrash metal?
Atmoran is een vierkoppige metal band uit de regio Dokkum. We delen allemaal dezelfde passie: METAL! Bands als Gojira, Pantera, Lamb of God en Exodus zijn grote inspiratiebronnen voor ons en hebben ons geholpen om ons eigen geluid te ontwikkelen. Dat hoor je bijvoorbeeld terug in debuut album We Fight Back!.
Ik (Wiebe) speel sinds 2022 basgitaar bij Atmoran. De band heeft inmiddels een flinke geschiedenis achter zich. In 2013 begon het allemaal met Sackback. In 2019 besloten Klaas, Max en Frank samen verder te gaan onder de naam Atmoran. Door de jaren heen is de muziek steeds meer een eigen richting opgegaan, met meer ruimte om te experimenteren en muzikaal de grenzen op te zoeken. Natuurlijk spelen de invloeden van onze favoriete bands daarin een grote rol. Denk daarbij aan Gojira, Lamb of God, Exodus, Pantera en Metallica.
Mijn eigen verhaal bij Atmoran begon eigenlijk heel anders. Als vriend en bekende van de band hielp ik in eerste instantie mee als roadie. Ik was dus al betrokken bij de band, maar had toen nog niet de rol die ik nu heb. In 2022 kreeg ik de kans om als bassist aan te sluiten en mee te werken aan het schrijfproces van onze muziek. Zo heb ik ook mijn bijdrage kunnen leveren aan We Fight Back!.
Het is mooi om van iemand die achter de schermen hielp door te groeien naar een vaste plek in de band en samen muziek te maken waar we allemaal volledig achter staan.
Er bestaan vandaag honderden thrashbands. Wat maakt Atmoran volgens jullie anders?
Atmoran is anders door de andere dekking van de muziek. Het is snel, groovy en melodisch. Atmoran schrijft muziek over persoonlijke verhalen en de actualiteit in deze wereld. Atmoran is flexibel inzetbaar en wil graag op het podium staan om hun muziek met de wereld te delen. We hebben een serieuze lading wat we kunnen brengen met veel plezier!
Waar zijn jullie het meest trots op?
Het uitbrengen van een full-length album is voor ons een hoogtepunt van de band. We hebben een tijdje stilgelegen vanwege positiewisselingen in de band. Wanneer de band een stabiele opstelling heeft gekregen is er meer samenspel in gekomen. Dit is het moment dat de nummers die je op We Fight Back kunt horen, worden geschreven. Waar wij het meeste trots op zijn is het feit dat wij onze albumrelease hebben gedaan op het Bevrijdingsfestival Fryslân. We mochten ons album presenteren aan een breed publiek op de NEUSHOORN HEAVY STAGE! Daarnaast hebben wij op het festival Into The Grave 2026 mogen spelen waarbij wij overspoeld werden met positieve feedback!
En zou je iets anders aanpakken met de kennis van vandaag?
Het opnameproces… alles was aan het einde wat overhaast, waardoor er bij mij veel stress en spanning ontstond. Voor het volgende album nemen wij alles tijdig op en nemen wij dus de tijd om alles te perfectioneren.
Jullie bereikten in 2018 de finale van de Wacken Metal Battle. Welke impact heeft dat gehad op de band? Heeft het concrete deuren geopend, of bleek het achteraf toch minder doorslaggevend dan jullie hadden gehoopt?
Op dat moment was het best spannend, omdat we nog jong waren en toch de finale hadden bereikt. Het heeft uiteindelijk niet echt concrete deuren geopend. We hebben bijvoorbeeld niet meer optredens door gekregen. De Metal Battle zelf heeft ons ook niet zoveel gebracht als we vooraf hadden verwacht.
Wat mij opvalt aan de plaat is de combinatie van loodzware riffs met een heldere zang. Dat hoor je niet zo vaak binnen de thrash. Was het een bewuste keuze?
Een bewuste keuze is het niet geweest. We maken en spelen wat we zelf leuk en goed vinden. Uiteindelijk is dit product ontstaan en dat is ons allemaal best goed bevallen! Misschien is dat ook wel een reden dat Atmoran weer anders is dan andere thrash metal bands!
De motor gaat nergens sputteren, de energie die door de boxen loeit zet je aan tot hevig headbangen, alle stoelen opzij en moshen in de woonkamer … dat is mijn aanvoelen. Je voelt die ‘live sfeer’ door de boxen loeien. Een bewuste aanpak?
Onze muziek is opgenomen met een laptop en een interface. De opnames zijn schoon opgenomen waarover een brute sound is geplaatst! Dit hebben wij allemaal te danken aan Mendel bij de Leij. Mendel is een producer uit de regio die precies weet hoe hij onze ideeën kan omzetten in een sterk eindresultaat. Dat was ons al eerder opgevallen, want hij heeft in het verleden ook aan meerdere producties van Atmoran gewerkt. We weten dus wat hij in huis heeft en hoe hij onze muziek naar een hoger niveau kan tillen. Daarom was de keuze voor ons snel gemaakt: ook deze keer wilden we graag weer met Mendel samenwerken om tot deze sfeer te komen!
Ik schreef dat jullie geen nieuw genre uitvinden, maar wel een mooie balans vinden tussen technische precisie en pure agressie. Is het iets wat door de jaren heen gegroeid is?
Dit is zeker een groeimoment geweest voor Atmoran! Voornamelijk haalden wij deze groei door middel van oud gitarist Frank Homma! Daarnaast halen wij veel inspiratie uit de eerder genoemde inspiratiebronnen zoals Gojira en Lamb of God.
Ik lees dat ‘We Fight Back’ ontstond na een moeilijke periode. Hoeveel van die persoonlijke ervaringen zitten in de plaat?
De gehele plaat zit vol met persoonlijke ervaringen en meningen over bepaalde dingen in de wereld. Alles heeft een bepaald verhaal wat voor iedereen weer een andere betekenis heeft of beeld kan schetsen. Penumbra is bijvoorbeeld een adempauze en een moment om even tot jezelf te komen. Daarna kom je weer in de realiteit terecht met het nummer Shadows.
Ik hoor veel woede, maar ook pijn en twijfel. Is het album voor jullie een uitlaatklep geworden?
Zeker weten! Een persoonlijke ervaring met veel diepgang kunnen uiten via deze muziek is een hele mooie uitlaatklep voor ons!
Is er een nummer op de plaat dat volgens jullie ondergewaardeerd zal blijven, terwijl het voor de band zelf net heel belangrijk is?
Ik denk dat dat Parasite zal zijn… ik heb geen idee waarom. Ik denk dat de tekst wel herkenbaar kan zijn voor vele mensen! Het is een snel nummer, het is groovy en heeft deathmetal invloeden… Van alles nog wat dus!
Als jullie ‘We Fight Back’ over tien jaar opnieuw zouden opnemen, wat zouden jullie absoluut hetzelfde houden en wat zouden jullie anders aanpakken?
Ik zou denk ik meer tijd besteden aan sommige elementen in de muziek. De sound is gewoon te gek… daar kom ik niet aan!
Ik heb Atmoran jammer genoeg nog nooit live gezien. Wat mogen mensen verwachten?
Een enorm enthousiaste en energieke band die hun passie voor muziek (en natuurlijk hun eigen muziek) willen delen met het publiek!
Waar kunnen we jullie binnenkort live aan het werk zien, en wat zijn de verdere plannen?
Op dit moment is het even rustig na een aantal dikke shows dit jaar. Momenteel zijn we weer aan het schrijven en plannen voor ons nieuwe album. Elke keer als we de oefenruimte betreden met de band, hebben we weer nieuwe inspiratie voor nieuwe muziek.
Ook Belgische thrashbands vertellen me vaak hoe moeilijk het is om boven het maaiveld uit te steken. Ervaren jullie dat als Nederlandse band ook zo?
Wij komen uit het noorden van Nederland waar de scene wel aanwezig is maar het succes niet vaak door kan groeien. Dit is in het zuiden van Nederland wel een ander verhaal
Jullie hebben al wat bereikt… Welke ambities blijven er nog?
Op grote festivals spelen met de band en als voorprogramma mogen staan voor grotere bekendere bands! Mijn droom zou zijn om als voorprogramma te mogen openen voor een band als Gojira!
Tot slot: stel dat iemand nog nooit van Atmoran heeft gehoord. Hoe zouden jullie die persoon overtuigen om Atmoran een kans te geven?
Ik zou denk ik vertellen dat wij een band hebben met muziek die een persoonlijk verhaal vertelt. Je hoeft het niet te beluisteren, maar zou het wel lief vinden! Onze muziek staat uit van alle andere thrash metal bands die er zijn!
Bedankt voor de fijne babbel, en hopelijk tot binnenkort
Goeie, leuke vragen! Wij hopen jullie te zien bij een van onze shows! Je kunt ons vinden op Facebook en Instagram!
Facebook: https://www.facebook.com/share/14j8DKZ4rkg/?mibextid=wwXIfr
Instagram: https://www.instagram.com/atmoran_official?igsh=MTN0bno3OWI1aHV4ZA%3D%3D&utm_source=qr
Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll
Met ‘Chaos Has Its Charm’ vermengt Suecide High stevige rock en blues met gruizige stoner met een donkere ondertoon. De ervaren muzikanten geven vertrouwde ingrediënten een frisse invulling: aanstekelijke riffs en melodieën gaan hand in hand met songs die soms iets filmisch krijgen. Voor zanger en gitarist Renaud Mayeur, eerder actief bij onder meer Hulk en La Muerte, betekent de band bovendien een herontdekking van het plezier in rock-’n-roll. Na jaren filmmuziek en een ingrijpende periode rond zijn gezondheid staat samen muziek maken met vrienden opnieuw centraal.
Tijdens een openhartig gezellig gesprek, waarin ook veel werd gelachen, vertelt hij over die herwonnen goesting, ouder worden en de kracht van eenvoudige muziek met lef en overtuiging.
Renaud, je hebt al een lange muzikale weg afgelegd. Hoe is Suecide High ontstaan en waarom koos je precies voor deze muzikanten?
Ik had ongeveer tien jaar geen rock-’n-roll meer gespeeld en hield me in die periode vooral bezig met het componeren van filmmuziek. Daarvoor had ik ontzettend veel opgetreden, soms bijna aan één stuk door. Dat ging gepaard met drinken, feesten en een levensstijl die je niet eeuwig kunt volhouden. Op een bepaald moment was het vuur wat verdwenen en had ik behoefte aan iets anders. Die tien jaar filmmuziek waren bijzonder interessant, maar toen het beter ging met mijn gezondheid, kreeg ik opnieuw zin om rock-’n-roll te spelen. Ik bracht drie vrienden uit mijn eigen streek samen, rond Bergen en La Louvière. We wilden gewoon samen rockmuziek maken en zien wat eruit zou voortkomen. Het voelde meteen als een broederschap: een groep vrienden die het plezier van samen muziek maken herontdekte.
De bezetting bestaat uit Renaud Mayeur op zang en gitaar, Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giacinto op bas en Charly Cornez op drums.
De wortels in klassieke hardrock, punk, blues en stoner zijn duidelijk hoorbaar, maar Suecide High klinkt niet als een kopie van vroegere voorbeelden. Hoe heeft jullie eigen geluid vorm gekregen?
Mijn invloeden zijn in wezen nog dezelfde. Ik blijf een grote fan van Bon Scott en AC/DC, Motörhead, Kyuss en Alice in Chains. Later kwamen daar bands als Queens of the Stone Age, Viagra Boys, The Datsuns en Amyl and the Sniffers bij. De fundamenten zijn dus niet ingrijpend veranderd. Ik ben gewoon ouder geworden en heb onderweg veel meegemaakt: moeilijkheden, teleurstellingen, verraad en ziekte. Daardoor hebben de songs meer diepgang gekregen. Vroeger gingen de teksten vaker over vrouwen, drinken en plezier maken. Vandaag zijn de woorden en emoties persoonlijker en meer doorleefd. Om het met een beeld te zeggen: we zijn geëvolueerd van een motorfiets naar een vrachtwagen. Het blijft rock-’n-roll, maar we dragen een zwaardere lading mee.
Je hebt jarenlang filmmuziek gecomponeerd. Heeft die ervaring ook invloed op de manier waarop je vandaag rocksongs schrijft?
Absoluut. Bij filmmuziek moet je soms met slechts enkele noten heel veel vertellen. Drie goedgekozen noten op precies het juiste moment kunnen volstaan om iets op te bouwen en een emotie over te brengen. Die ervaring neem ik mee naar Suecide High. Ik probeer zorgvuldiger de juiste noten en woorden te kiezen, waardoor de songs hopelijk meer emotionele diepgang krijgen. Zelf houd ik van muziek die beelden oproept. Als ik naar Jimi Hendrix, Cream of The Stranglers luister, kan ik mijn ogen sluiten en allerlei dingen voor me zien. Muziek moet een reis zijn. Ze moet je verbeelding prikkelen en je ergens anders naartoe brengen.
De albumtitel ‘Chaos Has Its Charm’ lijkt haast jullie levenshouding samen te vatten. Wat betekent die titel voor jou?
Het leven bestaat uit vallen en opstaan, verliezen en winnen. Al die chaos heeft ook een zekere charme, omdat het leven zelf zijn charme heeft. Ik ben ernstig ziek geweest en heb een tijdlang gedacht dat ik zou sterven. Wanneer je daarna opnieuw dingen kunt doen, krijgt het leven een andere smaak. Je beseft hoeveel geluk je hebt dat je elke nieuwe dag mag meemaken. Zelfs die moeilijke periode heeft me veel geleerd. Ik wil de dagen die ik nog heb zo ten volle mogelijk beleven.
De artsen brachten je destijds bijzonder alarmerend nieuws dat achteraf niet bleek te kloppen. Heeft die ervaring veranderd hoe je vandaag leeft en muziek maakt?
Het gaat nu goed met mij. De artsen hadden zich vergist en hadden me verteld dat ik zou sterven. Gedurende enkele maanden heb ik echt met die overtuiging geleefd. Wanneer je vervolgens ontdekt dat de diagnose verkeerd was en dat je nog een leven voor je hebt, ga je anders leven. Ik probeer eerlijker te zijn en de dingen beter te doen: beter te leven en beter lief te hebben. Of ik in dat laatste geslaagd ben, moet mijn vrouw misschien maar beoordelen. (lacht)
Zijn je teksten erdoor ook eerlijker en persoonlijker geworden?
Zeker. Vroeger kon ik tevreden zijn als een eenvoudig rijmpje werkte, maar daar kom ik voor mezelf niet meer mee weg. Ik moet geloven wat ik zing. Daarom wil ik betere teksten schrijven en alleen woorden gebruiken die ik echt meen. Dat is misschien een van de belangrijkste veranderingen: ik probeer steeds meer mezelf te zijn. Ik ben vandaag gelukkiger dan toen ik veertig of vijftig was. Vroeger dronk ik, rookte ik en gebruikte ik drugs, en echt gelukkig was ik niet. Vandaag zijn mijn kinderen, mijn vrouw, enkele goede vrienden en mijn eigen welzijn het belangrijkst. Het draait om respect: voor jezelf en voor de mensen van wie je houdt. Als je jong bent, jaag je vaak de verkeerde dingen na. Ouder worden heeft dus ook voordelen. Je leert luisteren en soms gewoon zwijgen.
Heb je naast Suecide High nog andere muzikale projecten, of wil je je volledig op deze band richten?
Suecide High is mijn enige echte band. Ik kan mijn aandacht niet volledig over drie groepen tegelijk verdelen. Ik ben verliefd op deze band en wil me erop concentreren. Uiteraard doe ik nog studiowerk en geef ik muziekles aan kinderen. De andere muzikanten hebben bijkomende projecten, omdat sommigen van hen van muziek leven, maar ze geven Suecide High voldoende voorrang. Vroeger probeerde ik verschillende bands te combineren, en dat werd uiteindelijk een hel. Voor mij volstaan mijn vrouw, mijn kinderen en één band. Zo kan ik de dingen goed doen.
Tijdens ons gesprek vertelde je een kleurrijke anekdote over Marc du Marais en La Muerte. Wat is je daarvan bijgebleven?
Toen ik in 1997 met La Muerte op het hoofdpodium van Dour Festival speelde, was ik zelf nog een onbekende. Vlak voor het optreden zei ik tegen de zanger, die toen vijfenveertig was: “Pas op met je rug!” Hij voelde zich een beetje aangesproken en kaatste terug: “Komaan, het podium op, ster voor één avond!” Ik moest er eigenlijk om lachen, dat moet ik toegeven. We zaten elkaar wat vriendschappelijk te plagen. Maar ik houd van die gasten. Ze zijn echt, zonder franjes.
Als je naar de plaat luistert, krijg je meteen het gevoel dat deze songs op een podium tot leven moeten komen. Welke plannen hebben jullie voor de komende maanden?
We werken met een Duits promotor en de plaat wordt daar goed ontvangen. We kregen onder meer een goede recensie in OX en ook aandacht van Visions, Terrorverlag en Inward. We hebben nu een bookingagent en er wordt aan ongeveer tien optredens in Duitsland gewerkt. Ook de mogelijkheden in Nederland worden bekeken. Het bijzondere is dat Suecide High zonder groot carrièreplan is begonnen. Het idee was juist om de zakelijke kant even te vergeten, samen eenvoudige en krachtige rock-’n-roll te maken en desnoods in cafés te spelen. Door terug te keren naar de essentie — samen spelen en plezier maken — begon alles opnieuw te groeien.
Als je het over ‘plezier maken’ hebt, bedoel je dan ook een terugkeer naar de wilde rock-’n-roll levensstijl van vroeger?
Nee, ik bedoel vooral het plezier van het spelen zelf. Ik drink niet meer en zou die vroegere levensstijl ook niet meer kunnen volhouden. Het gaat om eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, zonder alles onnodig ingewikkeld te maken. Voor mij is dat de echte basis van rock-’n-roll.
Je vertelde dat het voor een Waalse rockband tegenwoordig gemakkelijker kan zijn om in Duitsland of Nederland te spelen dan in België. Wat is er veranderd?
Twintig jaar geleden was het gemakkelijker om optredens in België te vinden. Rock-’n-roll nam toen een centralere plaats in. Vandaag bestaan er veel meer muzikale werelden naast elkaar: elektronische muziek, pop, rap en allerlei andere stijlen. Rock bestaat nog, maar is slechts één mogelijkheid binnen een veel breder aanbod. Tegelijk merk ik dat jongeren minder geneigd zijn om binnen één hokje te blijven. In onze tijd was je bijvoorbeeld een rocker, een newwaver of een punker. Jongeren kunnen vandaag van de ene op de andere dag naar een totaal andere artiest of een heel ander festival gaan. Dat kan ook in ons voordeel werken, want Suecide High past evenmin netjes in één hokje. Onze muziek brengt alles samen waar ik naar luister, van The Stooges, Jimi Hendrix en Johnny Cash tot Kyuss. Thuis luister ik evengoed naar Debussy of Mozart. Goede muziek blijft goede muziek.
Welke ambities heb je na alles wat je al hebt meegemaakt nog met Suecide High?
We willen luisteraars bereiken en onze muziek met mensen delen. Of er uiteindelijk tienduizend of vijfduizend mensen de plaat kopen, is minder belangrijk dan dat er een echte verbinding ontstaat. Tijdens een concert wil ik iets geven en ook iets van het publiek terugkrijgen. Die wisselwerking kan bijzonder intens zijn. Een volle zaal is natuurlijk fijn, maar een klein concert kan even krachtig zijn. We speelden in de Kinky Star in Gent voor ongeveer honderd mensen, en dat was fantastisch: één grote, wilde uitbarsting. Geef mij maar zalen met honderd tot driehonderd mensen die er helemaal in opgaan. Hoe vaker we zulke concerten kunnen spelen, hoe gelukkiger ik ben. Dat is de echte ambitie.
Kan spelen voor een klein publiek soms moeilijker zijn dan voor een grote massa?
Zeker. Als je voor weinig mensen speelt, zie je elk gezicht en merk je meteen wanneer iemand afgeleid raakt of iets te drinken gaat halen. In een grote menigte gaat dat individuele gedrag gemakkelijker op in de massa. Maar het omgekeerde geldt ook: in een kleine zaal zie je heel direct hoe mensen glimlachen, reageren en uit hun dak gaan. Precies dat maakt zulke optredens bijzonder.
Nog een laatste vraag: wanneer hou je ermee op? Wanneer zeg je: “Het is genoeg geweest”?
Ik blijf doorgaan zolang ik in rock-’n-roll geloof en voldoende energie heb om goede shows neer te zetten!
Bedankt voor deze bijzonder fijne babbel. Hopelijk zien we jullie binnenkort ergens op een podium!
Voorlopige Concertagenda
Your Eyes – Een verloren opname krijgt na 36 jaar alsnog een stem
In 1989 vonden vier muzikanten uit Beveren elkaar in een gedeelde liefde voor donkere, sfeervolle postpunk. Onder de naam Your Eyes bouwden zanger Koen Apers, bassist Kris De Potter, drummer Tom De Dobbelaer en gitarist Bart Verlent in korte tijd een eigen repertoire op.
Na een geslaagd live-debuut als voorprogramma van Enema Joe trok het viertal op 16 april 1990 naar de Etiquette Studio in Zandvliet. De acht nummers die er onder leiding van Nico de Haan werden opgenomen, verdwenen na het uiteenvallen van de groep echter voor ruim drie decennia in de kast. In 2025 werd de originele reel-to-reeltape gerestaureerd. Dankzij het Londense archieflabel Nausea Records verschijnt het materiaal nu eindelijk op vinyl als Etiquette Session: 1990.
Info Your Eyes - Etiquette Session : 1990 | Coming Up | Music Media Corner
Wat aanvankelijk een gesprek over die lang verloren gewaande opnames zou worden, groeide uit tot een warme, levendige en soms emotionele terugblik op muziek, vriendschap, gemiste kansen en het veel te vroege overlijden van Koen Apers.
Wanneer we teruggaan naar Beveren in 1989: hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Your Eyes: We kwamen elkaar vooral tegen in dezelfde cafés en jeugdhuizen. In Beveren kende iedereen elkaar wel een beetje. Bart was er niet helemaal vanaf het eerste begin bij: aanvankelijk was er nog sprake van een vrouwelijke gitariste, maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan. Via de lokale scene en gemeenschappelijke kennissen is de definitieve bezetting ontstaan. Zoals zoveel jonge groepen zijn we begonnen met enkele covers. Je kiest nummers die je graag hoort en die technisch nog haalbaar zijn. We speelden They Walked in Line van Joy Division, Heartland van The Sisters of Mercy en Lies van Skeletal Family. We hebben ook eens Just Like Heaven van The Cure geprobeerd, maar dat trok op niets. Vanuit die gedeelde smaak zijn we vrij snel eigen nummers beginnen te schrijven. Niemand van ons was op dat moment een geschoolde topmuzikant. We zochten, probeerden en leerden terwijl we samen speelden. Net daardoor ontstond iets eigens.
Joy Division, The Sisters of Mercy en het 4AD-label worden vaak als inspiratiebronnen genoemd. Wat trok jullie zo sterk aan in die muziek?
Your Eyes: Dat was de muziek van ons dagelijkse leven. Ze klonk in de cafés waar we kwamen en paste bij de tijd waarin we jong waren. Natuurlijk hoor je die invloeden terug, maar we probeerden geen kopie te maken. Iedereen bracht zijn eigen smaak en persoonlijkheid mee. Bart was bijvoorbeeld altijd heel avontuurlijk in zijn muzikale keuzes en bleef nieuwe dingen ontdekken. De anderen vonden dan weer houvast in bepaalde klanken of stijlen. Uit die verschillen groeide de muziek van Your Eyes. Het valt ons vandaag trouwens op dat jonge luisteraars opnieuw openstaan voor muziek uit de jaren tachtig. Via internet en streaming kunnen zij zonder grenzen door verschillende periodes en genres zoeken. Vroeger werd je veel sneller in een hokje geplaatst: je hoorde bij de punks, de newwavers of een andere groep. Vandaag lijkt die scheiding minder streng. Misschien verklaart dat mee waarom deze plaat na zoveel jaren toch nog aansluiting vindt.
De nummers ontstonden in amper enkele maanden. Hoe verliep dat schrijfproces?
Your Eyes: Dat gebeurde vooral samen. Iemand bracht een baslijn, gitaaridee of ritme aan en tijdens de repetitie zochten we verder. Niemand kwam met een volledig afgewerkt plan binnen. We waren allemaal nog groen en probeerden vooral uit wat lekker klonk. Soms ontstond iets heel intuïtief. Achteraf lijkt het haast onwaarschijnlijk dat we in zo weinig tijd een volledige set bijeen kregen. Koen schreef de teksten. Hij vertrok soms vanuit persoonlijke ervaringen of dingen uit het dagelijkse leven, maar bezat ook enorm veel fantasie. Hij kon een tekst bijna filmisch maken, zodat je er beelden bij kreeg. Zijn Engels klonk bovendien erg natuurlijk. Wij konden muziek aanbrengen, maar niemand anders in de groep had op die manier teksten kunnen schrijven. Koen was een bijzonder creatieve en artistieke persoonlijkheid; dat kwam later ook terug in zijn belangstelling voor film en video.
Titels als “Mein Untergang”, “As Easy As Hate” en “The Dreamless Sleep” klinken behoorlijk donker en fatalistisch. Was het een weerspiegeling van jullie eigen gemoed?
Your Eyes: Voor een deel wel. Koen haalde inspiratie uit persoonlijke ervaringen en uit wat er rondom ons gebeurde, maar niet iedere zin moet letterlijk worden gelezen. Zijn fantasie speelde een grote rol. De donkere sfeer paste natuurlijk ook bij de muziek waarnaar we luisterden en bij de tijdgeest. De wereld zag er toen evenmin bijzonder rooskleurig uit. Eigenlijk is dat vandaag niet zo anders, wanneer je kijkt naar oorlog, politieke spanningen en maatschappelijke onzekerheid. Muziek kan op zulke omstandigheden op verschillende manieren reageren. Je kunt de donkere kant rechtstreeks benoemen, maar je kunt er ook bewust aan ontsnappen met iets lichts of dansbaars. Wij kozen toen vanzelf voor die meer donkere, zoekende richting. Dat was geen berekende houding; zo klonk ons leven op dat moment.
Verwijst “Dulce Et Decorum Est” rechtstreeks naar het anti-oorlogsgedicht van Wilfred Owen?
Your Eyes: Ja, het uitgangspunt was het bekende anti-oorlogsgedicht. Het paste bij Koens belangstelling voor donkere maatschappelijke thema's en bij zijn manier om van woorden beelden te maken. Hoe hij die inspiratie exact heeft verwerkt, kunnen we vandaag natuurlijk niet meer volledig voor hem reconstrueren. Daarom is het belangrijk dat de tekst en de muziek ook voor zichzelf mogen spreken.
Jullie eerste optreden, als voorprogramma van Enema Joe tijdens een Creatures Of The Night-feest in Antwerpen, kreeg meteen een sterke respons. Wat herinneren jullie je ervan?
Your Eyes: Vooral dat de reactie veel positiever was dan we hadden verwacht. We hadden nog maar enkele maanden samen gespeeld en plots bleek dat de nummers ook buiten het repetitielokaal werkten. Die respons gaf ons het vertrouwen om naar de studio te gaan. Tegelijk waren de mogelijkheden toen heel anders dan vandaag. Er was geen sociale media en je kon je muziek niet met één klik verspreiden. Na een optreden of een demo bleef de vraag: wat doe je er nu mee? Je stuurde tapes en brieven rond en hoopte dat iemand reageerde. We hebben wel geprobeerd belangstelling te wekken, maar het was moeilijk om buiten de eigen omgeving door te breken. Zonder de juiste contacten of ondersteuning kon sterk materiaal gemakkelijk verdwijnen.
Met welke verwachtingen trokken jullie op 16 april 1990 naar de Etiquette Studio?
Your Eyes: We wilden in de eerste plaats vastleggen wat we op dat moment als groep hadden opgebouwd. Het ging snel: acht nummers werden tijdens één studiosessie opgenomen. We hadden geen groot budget en konden ons geen weken studiotijd veroorloven. De bedoeling was om over een degelijke opname te beschikken waarmee we verder konden. Die geconcentreerde werkwijze hoor je nog altijd. De plaat is niet perfect en wij horen zelf uiteraard iedere kleine fout. Als je je eigen partij kent, valt vooral op wat je anders had willen spelen. Maar wanneer je bedenkt hoe jong en onervaren we waren en hoeveel materiaal in zo weinig tijd werd opgenomen, mogen we daar trots op zijn. De energie en spanning van die dag zitten nog altijd in de opnames.
Welke rol speelde producer Nico de Haan tijdens die sessie?
Your Eyes: Hij hielp ons om een voller en beter uitgebalanceerd geluid te vinden en gaf praktische aanwijzingen. Bij het drumgeluid en de manier waarop bepaalde partijen werden gespeeld, stuurde hij bijvoorbeeld bij. We speelden een nummer eerst door en kregen vervolgens opmerkingen over passages die te druk waren of anders konden worden aangepakt. Hij probeerde dus niet alleen registrerend te werken, maar dacht mee vanuit zijn ervaring. Toch bleef het duidelijk onze muziek. De opnames klinken niet alsof iemand ons in een totaal andere richting heeft geduwd. Hij hielp vooral om wat wij live deden zo goed mogelijk op tape te krijgen.
Beseften jullie toen dat jullie materiaal zich kon meten met bekendere newwave- en postpunkgroepen?
Your Eyes: Op dat moment stonden we daar waarschijnlijk minder bij stil. We hoorden vooral onze voorbeelden en wisten hoeveel beter of ervarener zij waren. Nu de plaat verschijnt, krijgen we erkenning die we destijds niet hebben gekend. Dat voelt vreemd, maar ook bijzonder. Mensen die er toen niet bij waren — soms veel jongere luisteraars — reageren enthousiast op muziek die 36 jaar in een kast heeft gelegen. We gaan nu niet beweren dat we destijds gegarandeerd groot zouden zijn geworden. Daarvoor spelen veel meer factoren mee dan kwaliteit alleen. Maar wanneer we de plaat vandaag beluisteren, vinden we wel dat ze niet hoeft onder te doen voor heel wat muziek die toen wél werd uitgebracht. Het grootste compliment is misschien dat de nummers niet klinken als een curiositeit die alleen uit nostalgie interessant is.
Bart, waarom besloot je de oorspronkelijke tape in 2025 opnieuw boven te halen?
Your Eyes: Er bestond al een digitale kopie, maar die klonk niet goed genoeg. Door slijtage en ruis was het materiaal moeilijk bruikbaar. Toen Frank Gorissen van Subterra ermee aan de slag ging, bleek dat hij vanuit die kopie onvoldoende kon doen: wanneer hij de ruis probeerde weg te halen, tastte dat ook de instrumenten aan. Daarom moesten we terug naar de originele reel-to-reeltape. Die tape bleek gelukkig nog te bestaan. Via Dutch Tape Transfers werd ze zorgvuldig gedigitaliseerd, waarna Frank opnieuw aan de mastering kon beginnen. Het was geen vooraf uitgestippeld masterplan, maar een opeenvolging van stappen. Telkens wanneer één probleem was opgelost, diende zich een volgende mogelijkheid aan.
Hoe ervaarden jullie het om de muziek na ongeveer 36 jaar opnieuw in goede kwaliteit te horen?
Your Eyes: Je hoort eerst alle dingen die je zelf anders zou hebben gedaan. Dat is waarschijnlijk onvermijdelijk wanneer je naar je jongere zelf luistert. Toch overheerst trots. De klank is nu veel helderder en heeft meer diepte, maar het klinkt nog altijd zoals wij de muziek in ons hoofd herinnerden. Belangrijk was dat de ziel behouden bleef. De opname mocht niet worden gladgestreken tot iets wat Your Eyes nooit is geweest. De mastering heeft de instrumenten duidelijker en krachtiger gemaakt zonder de spanning, de ruwheid en het karakter van de oorspronkelijke sessie weg te nemen. Dat evenwicht is goed gelukt.
Hoe kwam Nausea Records vervolgens in beeld?
Your Eyes: Het contact kwam er via Subterra Studio, dat in opdracht van Nausea Records op zoek ging naar demo's van newwavebands uit de jaren tachtig die nooit officieel waren uitgebracht. Nausea Records is gespecialiseerd in vergeten of nooit verschenen punk- en postpunkopnames uit de jaren zeventig en tachtig. Ons verhaal paste natuurlijk perfect in dat opzet: een kortstondige Belgische band, acht nummers op een oude mastertape en een plaat die destijds in de kast bleef liggen. Dat een Londens label er uiteindelijk belangstelling voor toont, blijft bijzonder. In 1990 raakte onze muziek nauwelijks buiten Beveren en Antwerpen; vandaag verschijnt ze op transparant paars vinyl en bereikt ze luisteraars die we nooit hadden kunnen voorzien. Ook de oorspronkelijke hoesillustratie van Steve Slingeneyer, die voor de nooit verschenen promotape bedoeld was, krijgt eindelijk haar bestemming. Daardoor voelt de uitgave als de voltooiing van iets wat onafgewerkt was gebleven.
De hernieuwde aandacht kwam helaas ook samen met het nieuws dat Koen ernstig ziek was. Heeft hij de afgewerkte opnames nog kunnen horen?
Your Eyes: Ja, en dat betekent heel veel voor ons. Het contact was door de jaren heen verminderd, maar toen duidelijk werd dat de plaat er echt zou komen, hebben we hem de gemasterde opnames nog kunnen bezorgen. Hij was heel blij met het resultaat. Dat is een van de belangrijkste dingen die we uit dit hele verhaal meenemen: Koen heeft nog geweten dat de muziek eindelijk zou verschijnen en heeft kunnen horen hoe ze klonk. Zijn ziekte en overlijden hebben uiteraard een zware schaduw over de uitgave geworpen. Voor sommigen van ons kwam het nieuws samen met de onverwachte boodschap dat er na 36 jaar een plaat zou verschijnen. Dat bracht in één keer heel veel herinneringen terug en maakte het emotioneel bijzonder intens. Je denkt opnieuw aan de jonge mensen die je toen was, aan wat je samen hebt meegemaakt en aan alles wat daarna is gebeurd.
Wat betekende Koen voor Your Eyes, als zanger en als mens?
Your Eyes: Hij was onvervangbaar. Dat zeggen we niet uit sentiment, maar omdat zijn stem, uitstraling en teksten mee bepaalden wat Your Eyes was. Je kunt misschien iemand vinden met een vergelijkbaar stemgeluid, maar daarmee vervang je de persoon niet. Zonder Koen zou het iets anders worden. Hij kon op een podium een sfeer neerzetten die verder ging dan zuiver zingen. Zijn presence maakte een verschil, zoals een sterke frontman dat altijd doet. Daarnaast was hij degene die de woorden en beelden aan de muziek gaf. Zijn stem blijft nu bewaard en bereikt alsnog mensen, maar het blijft pijnlijk dat hij de uiteindelijke plaat niet meer samen met ons kan vasthouden of beleven.
Kort na de opnames viel de groep uiteen. Was het vertrek van Tom werkelijk de oorzaak, of zat het einde er al aan te komen?
Your Eyes: Het zou te eenvoudig zijn om alles aan één persoon of één beslissing toe te schrijven. Wanneer één belangrijk element uit een jonge groep wegvalt, verandert natuurlijk de hele dynamiek. Maar er speelden meerdere zaken mee. We waren vier heel verschillende mensen met sterke karakters en uiteenlopende muzikale interesses. Koen luisterde bijvoorbeeld steeds meer naar extremere muziek, terwijl niet iedereen noodzakelijk dezelfde richting uit wilde. Na Toms vertrek werd nog geprobeerd verder te gaan met Jan Dhooge op drums en volgde een laatste optreden in Beveren. Dat was geen verwijt aan Jan — hij probeerde er het beste van te maken — maar we hadden nauwelijks samen kunnen repeteren. Als je na maanden weinig te spelen plots opnieuw op het podium staat, kun je onmogelijk hetzelfde niveau halen als tijdens de studiosessie. Voor sommigen voelde de groep toen al alsof ze uit elkaar aan het vallen was. Het abrupte einde was dus veeleer het gevolg van een opeenstapeling dan van één ruzie of één schuldige.
Wanneer jullie nu naar ‘Etiquette Session: 1990’ luisteren, overheerst dan trots of het gevoel dat jullie kansen hebben gemist?
Your Eyes: Vooral trots. Natuurlijk kun je achteraf fantaseren over wat er had kunnen gebeuren als de band langer had bestaan, meer optredens had gekregen of vroeger een label had gevonden. Maar we zijn daar de voorbije 36 jaar niet verbitterd op blijven terugkijken. We hebben het geprobeerd en er is toen uit voortgekomen wat mogelijk was. Deze uitgave geeft ons alsnog erkenning, maar belangrijker is dat ze een hoofdstuk op een mooie manier afsluit. De groep is destijds verbrokkeld zonder echt afscheid te nemen. Nu kunnen we dat verhaal eindelijk samen afronden — helaas niet meer letterlijk met zijn vieren, maar Koens stem en teksten maken onlosmakelijk deel uit van de plaat.
Had Your Eyes muzikaal nog sterk kunnen veranderen als de groep was blijven bestaan?
Your Eyes: Waarschijnlijk wel. Onze smaken liepen uiteen en bleven zich ontwikkelen. Sommigen luisterden steeds breder, van metal en hardcore tot heel andere genres; anderen zochten verder binnen de donkere muziek. Misschien waren die verschillen een bron van spanning geworden, maar ze hadden evengoed tot avontuurlijker materiaal kunnen leiden. Het is onmogelijk om daar nu een sluitend antwoord op te geven. We waren nog jong en stonden pas aan het begin. Net zoals de acht nummers in korte tijd waren ontstaan, had de muziek nog onverwachte richtingen kunnen inslaan. Misschien hadden we nog jaren samen gespeeld, misschien waren we ook zonder het vertrek van een bandlid vrij snel uit elkaar gegroeid.
Bestaat er naast deze plaat nog ander bewaard materiaal?
Your Eyes: Er zijn nog foto's, herinneringen en mogelijk enkele oude video- of livebeelden, maar geen verborgen tweede studioalbum. Er zouden nog repetitie- of liveopnames kunnen opduiken, al is de technische kwaliteit daarvan onzeker. De acht nummers op Etiquette Session: 1990 vormen in ieder geval de enige volledige studiosessie en daarmee het belangrijkste bewaard gebleven document van de band.
Moeten we deze release dan als het definitieve slotstuk van Your Eyes beschouwen?
Your Eyes: Ja, in de eerste plaats wel. Een reünie zonder Koen zou voor ons niet hetzelfde zijn, en we willen niet doen alsof je na 36 jaar zomaar opnieuw kunt aanknopen waar je bent gestopt. Als we ooit iets zouden doen, dan zou het bijzonder goed voorbereid en muzikaal verantwoord moeten zijn. Alleen uit nostalgie op een podium gaan staan, past niet bij ons. Dat deze plaat er nu ligt, is op zichzelf al een enorme overwinning. De muziek heeft haar weg naar buiten gevonden, Koen heeft het resultaat nog gehoord en een onafgemaakt verhaal heeft alsnog een waardig einde gekregen. Meer hoeft het misschien niet te zijn.
Pics homepag - Is er eentje uit de oude doos
Bedankt voor de fijne babbel
Ever Present – Muziek maken uit alledaagse gedachten
Met ‘alledaagse gedachten’ stelt saxofonist en componist Tobias Volckaert het debuutalbum van Ever Present voor. De muziek ontstond uit kleine observaties onderweg en uit gedachten die tijdens het wandelen, fietsen of reizen met de trein naar boven kwamen. Samen met gitarist Nicolas Van Belle, contrabassist Emanuel Van Mieghem en drummer Robbe Broeckx geeft hij die persoonlijke indrukken een open, woordeloze vorm waarin compositie en improvisatie voortdurend met elkaar in dialoog gaan.
Naar aanleiding van de albumvoorstelling in Rataplan spraken we met Tobias over het ontstaan van de groep, de kracht van instrumentale muziek, zijn liefde voor het album als geheel en de toekomst van Ever Present
Cd review 2026 Alledaagse gedachten
Live review 2026 Ever Present - Tijl Piryns - Het dagelijkse leven als verbindende draad
De muziek van Ever Present is heel persoonlijk, maar je koos er bewust voor om ze met een groep te brengen. Wanneer voelde je dat deze composities een band nodig hadden?
Dat was een lang traject en zeker geen beslissing die ik van de ene dag op de andere nam. Ik begon deze muziek te schrijven nadat ik afgestudeerd was. In het begin had ik nog geen concreet doel voor ogen: ik dacht niet meteen aan een band, optredens of een plaat. Het was vooral een persoonlijk proces waarvoor ik veel tijd heb genomen. Toen er een paar nummers lagen, ben ik ze voorzichtig met enkele mensen beginnen te spelen. Zo ontdekte ik geleidelijk welke richting de muziek uit kon gaan. Ik had wel altijd een bepaald beeld van hoe ze moest klinken. Solo spelen is nooit echt mijn ambitie geweest: ik schrijf veel baslijnen en harmonieën die je als saxofonist moeilijk in je eentje kunt uitvoeren, tenzij je sterk op elektronica zou leunen. Daarom begon ik vrij snel na te denken over de muzikanten die ik erbij wilde betrekken en over hoe de band eruit moest zien.
Hoe kwam de huidige bezetting tot stand?
Robbe was de eerste van wie ik vrij zeker wist dat ik hem erbij wilde. Ik ken hem het langst en tijdens onze studies speelden we al vaak samen in duo. Dat voelde altijd heel goed, zowel muzikaal als persoonlijk. Niet veel later kwam Emanuel erbij. Ook hem ken ik uit mijn studietijd en met hem had ik eveneens al in duo gespeeld. Daarnaast wilde ik graag een modernere, elektronische en avontuurlijke klank toevoegen. Ik kende Nicolas toen nog niet persoonlijk, maar ik was geïntrigeerd door zijn project Suura en vond zijn sound heel boeiend. Ik heb hem gewoon een bericht gestuurd met de vraag of hij eens wilde samenzitten om de muziek door te nemen. Dat hebben we bij hem thuis gedaan en het klikte meteen. Niet veel later zijn we met zijn vieren samengekomen. Ongeveer twee jaar geleden speelden we de stukken voor het eerst samen. Ik voelde al snel dat de gezamenlijke klank heel goed bij deze muziek aansloot.
Ook tijdens het concert kwam Ever Present sterk als een hechte groep over, niet als een saxofonist met een begeleidingsband. Is het belangrijk voor jou?
Absoluut. Ik sta eigenlijk het liefst dicht bij iedereen, desnoods in een halve cirkel. Puur qua speelcomfort voelt dat voor mij heel aangenaam. Maar nog belangrijker is dat we als groep overkomen en niet als een begeleidingsband rond een saxofonist. Ik wil vooral dat het geheel en onze gemeenschappelijke klank naar voren komen.
Toch vertrekken de composities van jouw persoonlijke ervaringen. Waarom koos je als groepsnaam voor Ever Present en niet voor Tobias Volckaert Quartet?
De ideeën zijn inderdaad ontstaan vanuit mijn persoonlijke beleving en mijn directe leefwereld. Veel titels verwijzen naar dingen die ik zag of gedachten die bij me opkwamen terwijl ik op straat liep, in de trein zat of een wandeling maakte. Dat zijn de vertrekpunten van de nummers. Maar de interpretaties van de andere muzikanten zijn minstens even belangrijk en welkom. Ik koos hen om wie ze zijn als muzikant en om wat ze zelf aan de muziek kunnen toevoegen. Met mijn composities geef ik een kader en een bepaalde richting, maar het is niet mijn bedoeling alles tot in het kleinste detail vast te leggen. Zij hebben mee beslissingen genomen over de vorm en de uiteindelijke klank. In de praktijk zijn ze dus gelijkwaardig. Daarom stel ik ons liever als één geheel voor dan het project mijn eigen naam te geven.
De titel ‘alledaagse gedachten’ klinkt persoonlijk, maar tegelijk ook heel herkenbaar. Hoop je dat luisteraars er hun eigen ervaringen in terugvinden?
Zeker. Ik wil niet voor anderen bepalen wat ze precies moeten voelen, maar de muziek vertrekt wel heel sterk vanuit gevoel. Mijn ambitie was ook om muziek te maken die niet alleen voor muzikanten bestemd is, maar een veel breder publiek kan raken. Het is mijn kijk op mijn omgeving en op wat ik ervaar, maar ik hoop uiteraard dat ik daar niet alleen in sta. Er zijn geen teksten, maar bij elk nummer hoort voor mij wel een bepaald gevoel of een associatie met de titel. Als andere mensen zich daarin herkennen of er iets van zichzelf in terugvinden, maakt me dat heel blij. Dan ontstaat er een gedeelde ervaring, ook al beleeft iedereen de muziek op zijn eigen manier.
Geeft instrumentale muziek de luisteraar meer vrijheid dan muziek met teksten?
Dat hangt ervan af, maar deze muziek had voor mij nooit teksten nodig; het was dus geen negatieve keuze. Ik wilde open, melodische muziek maken die veel ruimte laat voor de interpretatie van de luisteraar. Een tekst kan, afhankelijk van hoe hij geschreven is, de betekenis soms sterk afbakenen. Hier zit het verhaal net in de muziek zelf.
Toch is Ever Present muzikaal wel beïnvloed door singer-songwriters. Toen ik deze muziek schreef, luisterde ik minder naar jazz en experimentele jazz en veel meer naar folk en singer-songwriting. Ik raakte erg geïnteresseerd in de manier waarop een melodie vanuit een tekst kan ontstaan. Zelf zou ik ooit graag teksten schrijven, maar ik heb me daar voorlopig nog niet echt aan gewaagd.
Veel ideeën ontstaan wanneer je onderweg bent. Hoe verloopt zo’n schrijfproces concreet?
De eerste ideeën komen meestal wanneer ik in beweging ben: tijdens het wandelen of fietsen, of wanneer ik op de trein zit. Door zo’n doorgaande, repetitieve beweging komen mijn gedachten blijkbaar goed op gang. Als er een muzikaal idee ontstaat, fluit of zing ik het in op mijn telefoon om het te bewaren. Thuis werk ik dat basisidee verder uit aan de piano of op de saxofoon. Het echte componeren gebeurt dus eerder in mijn studeerkamer, maar de eerste vonk is vaak heel nauw verbonden met onderweg zijn. Daarom verwijzen veel stukken ook naar dingen die ik onderweg heb gezien.
Waar eindigt jouw compositie en waar begint de vrijheid van de groep?
Voor mij begint die vrijheid al meteen, al geeft een compositie natuurlijk wel een kader en een richting. Het is geen volledig vrije improvisatie waarin letterlijk alles kan. Vanaf het eerste moment kunnen de muzikanten echter aangeven wat zij in de muziek horen, hoe ze haar interpreteren en wat ze willen toevoegen of veranderen. Mijn composities zijn niet onaantastbaar. Er is voortdurend een wisselwerking tussen geschreven muziek en improvisatie. Soms improviseren we binnen een harmonisch kader, zonder dat vooraf vaststaat hoelang een passage zal duren. Op andere momenten zijn er heel open stukken met weinig of zelfs geen richtlijnen. We kunnen dan beginnen vanuit een vrije improvisatie en langzaam naar een vooraf bepaald muzikaal idee toewerken. Eén muzikant introduceert dat idee, de anderen haken aan en zo bouwen we het nummer opnieuw op.
Een mooi voorbeeld daarvan is “Teruggeven, wat je nooit had”. Waarom staat deel twee vóór deel één op het album?
Het eerste deel is grotendeels gecomponeerd. Het tweede deel begint daarentegen heel open. Geleidelijk verschijnt er meer structuur: eerst komt een vaste lijn naar voren vanuit de gitaar, vervolgens sluit de contrabas aan, daarna ikzelf en ten slotte de drums. Aan het einde spelen we opnieuw allemaal samen. Het stuk bouwt zich dus vanuit een open improvisatie weer op. Op de plaat hebben we alleen Teruggeven, wat je nooit had 2 opgenomen in de eigenlijke albumboog. Deel één staat later als extra stuk. Die volgorde werkte beter voor het verloop van de plaat. De baslijn uit het eerste deel keert bovendien terug in deel twee. Daardoor bevat het tweede deel iets meer van de volledige compositie en vormt het een sterkere verbinding met de rest van het album.
De volgorde van de nummers was voor jou dus heel belangrijk?
Ja. Ik hecht er veel waarde aan dat een artiest een album maakt en niet alleen zes losse nummers bijeenbrengt. Ik vind het krachtig wanneer goed is nagedacht over hoe de nummers samenhangen en welke boog er van begin tot einde ontstaat. Dat heeft ook te maken met de manier waarop ik zelf naar muziek luister. Ik zet meestal een volledig album op en beluister het van het begin tot het einde. Natuurlijk luister ik af en toe ook naar playlists of losse nummers, maar de kracht van een goed gecureerd album blijft voor mij bijzonder groot. Ik hoop dat we met alledaagse gedachten ook zo’n geheel hebben gemaakt.
De muziek is toegankelijk en melodieus, maar klinkt nooit alsof ze met commerciële bedoelingen werd geschreven. Dacht je tijdens het componeren aan een bepaald publiek?
Nee, ik heb de muziek nooit geschreven met de vraag hoe ze zo catchy mogelijk kon worden of hoe ik er een zo groot mogelijk publiek mee kon bereiken. Ik heb geprobeerd zo eerlijk mogelijk de muziek te maken die ik wilde maken, zonder commerciële overwegingen. Dat betekent niet dat ik alleen een gespecialiseerd jazzpubliek wil aanspreken. Integendeel, het publiek mag voor mij veel breder zijn. Ik hoop dat mensen zich niet laten afschrikken doordat deze muziek onder de noemer jazz terechtkomt en daardoor vooraf al een bepaald klankbeeld verwachten. Ik wilde in de eerste plaats gewoon muziek maken, niet doelbewust een jazzalbum.
In Rataplan deelden jullie de avond met Tijl Piryns. Hoewel jullie heel verschillende middelen gebruiken, leek er een duidelijke thematische band tussen beide voorstellingen te bestaan. Ervaarde jij dat ook zo?
Ik heb zijn voorstelling van aan de zijkant bekeken en beluisterd en vond ze heel mooi. Ik voelde veel gemeenschappelijke bezorgdheden en interesses. Het medium is anders, maar dat maakt het juist interessant: je kunt gelijkaardige onderwerpen op heel verschillende manieren benaderen en daardoor andere inzichten bieden. Bij de ene luisteraar zal Tijls manier van vertellen misschien sterker binnenkomen, bij een andere onze instrumentale aanpak. Het is waardevol dat een verwant verhaal op verschillende manieren wordt verteld. Ik was dan ook heel blij met de thematische verbinding tussen beide delen van de avond.
Je speelt ook in de band van Abel Ghekiere. Is het moeilijk om binnen die verschillende projecten telkens een andere rol aan te nemen?
Ik voel me door geen van beide rollen beperkt. Abels project vertrekt uiteraard vanuit hem en wij spelen als groep met hem mee. Ook dat project is echter uit vriendschap ontstaan en die vriendschap is altijd gebleven. We spelen vandaag vaker en professioneler samen dan vroeger, maar de manier waarop we met elkaar omgaan is niet wezenlijk veranderd. Muzikaal begrijpen we elkaar goed; we hoeven daar vaak niet eens veel woorden aan vuil te maken.
Wat zijn de verdere plannen voor Ever Present?
Het waren heel fijne en intensieve jaren met de groep, tot aan de albumrelease. Ik heb absoluut de ambitie om verder te gaan. Na de releaseconcerten hoop ik richting de zomer nog enkele mooie optredens met deze muziek te kunnen spelen. De stukken zijn sinds de opnames verder gegroeid en het zou fijn zijn om die ontwikkeling nog vaker op een podium te kunnen laten horen. Tegelijk kijk ik al vooruit naar een nieuwe reeks composities voor Ever Present, al zal die er niet meteen volgend jaar komen. De komende anderhalf jaar werk ik ook aan We, Lovebirds, een nieuw project met andere muziek en muzikanten. Zodra dat wat meer vorm heeft gekregen en er opnieuw voldoende ademruimte is om te componeren, wil ik zeker nieuw materiaal voor Ever Present schrijven. Ik wil niets overhaasten, maar dit project is voor mij beslist nog niet afgelopen.
We zijn er erg blij om. We blijven alle projecten en activiteiten op de voet volgen. Veel succes nog!
Nederlands 
Français 
